Een geschenk uit de hemel...

Beroepsmatig hulpverlener zijn schept verwachting. Je bent herkenbaar in je uniform. Mensen verwachten iets van je en nemen snel dingen aan. Jij bent immers de professional. Met een collega die er het zelfde uitziet, een auto die herkenbaar is.

Maar wat als je privé betrokken bent bij een incident en daarbij niet als hulpverlener herkenbaar bent. Een tijdje geleden was ik met mijn gezin onderweg voor een familiebezoek. Op de snelweg reden we achterop een ongeval. Het incident had net plaatsgevonden, want we waren de eerste auto die stopte achter het incident. De details zal ik besparen, de afloop was een dodelijk slachtoffer. Deze man leefde nog toen wij kwamen maar is aan zijn ernstige verwondingen ter plaatse overleden. Je staat er bij en kunt niet veel betekenen. Als ik aan het werk ben en een melding als deze krijg, kan ik onderweg aanrijdend vast bedenken wat ik zou kunnen doen. Ik ben in uniform en heb een hele auto aan materialen bij me. Nu werd ik ineens geconfronteerd met het incident. Vanuit het niets en onvoorbereid. Ik ben gekleed in een korte broek en sandalen. Heb totaal geen spullen bij me. Ik heb alleen mijn gezin bij me die met grote ogen toekijkt wat er gebeurd. Mijn dochter zit voorin de auto en wil het niet zien. Ze gaat achterin zitten.

Als ik tijdens mijn werk bij een incident komt, voel ik me zelfverzekerd. Nu denk ik als hulpverlener maar tegelijkertijd loop je tegen alle beperkingen aan omdat je niet als hulpverlener gekleed en inzetbaar bent. Ineens bedenk ik me: Dit maakt dus de `gewone` burger mee in deze situaties. Je wilt wel, maar kunt niet veel. Ik heb wel een goed gevoel overgehouden, wat betreft de dingen en beslissingen die we genomen en gedaan hebben. Samen met andere automobilisten die er ook waren.

Maar ja, het is heel vreemd om op deze manier bij een incident betrokken te raken. Je bent totaal buiten je comfort zone. Je denkt als hulpverlener, maar je handelt als leek (omdat je niets hebt).

Op een rustige middag krijg ik met mijn collega een melding van een vrouw die onwel geworden is in een kapperszaak. We hebben de vrouw nagekeken en ik besluit ze te presenteren in een ziekenhuis. Haar dochter wil mee met de ambulance en vraagt of ze achterin bij haar moeder mag zitten. De situatie is stabiel dus ik vind dit prima. Onderweg stelt ze vragen en is ze erg belangstellend. Dan ineens is daar de vraag: Hoeveel levens heb je al gered? Oeps, he, levens redden? Ik?

Tja, ik zit ruim 5 jaar op de ambulance, maar heb ik levens gered? Zo voelt dat totaal niet. Ik ben professioneel hulpverlener. Ik doe mijn best om zorg te geven aan mensen die dat nodig hebben. Maar dat ik levens heb gered? Ik geef dan ook als antwoord dat ik dat niet weet. Ik voel me geen levensredder. Wanneer iemand acute zorg nodig heeft, krijgt de persoon dat. Wanneer iemand een hartinfarct doormaakt is het zaak om de juiste behandeling te starten en snel naar een ziekenhuis te gaan. Maar heb ik dan een leven gered? Voor mij voelt dat niet zo. Wanneer ik in een weekend 3 reanimaties heb waarbij de ene wel lukt en de andere niet, ben ik dan een levensredder? Ook dan voelt dat niet zo. Ik heb mijn best gedaan waarbij de ene patiënt er wel baat bij heeft en de andere niet.

Nee ik voel me geen levensredder, en als je vraagt of ik levens heb gered, denk ik dat ik voor sommige patiënten alleen een positieve bijdrage heb kunnen leveren aan de behandeling en soms misschien de overlevingskans.

Sommige behandelingen doet mij mijn wenkbrauwen fronsen. Als ik naar een reanimatie moet van een man gaan we zoals gewoonlijk snel ter plaatse. Ik kom als 2^e auto aan, net na de eerste ambulance. De reanimatie is opgestart door de collega’s van de brandweer. Met een heel cordon hulpverleners gaan we door. Bij navraag wat er is gebeurd blijkt deze man ziek te zijn. Zo erg dat de behandeling is gestopt en mijnheer naar huis is gebracht om de laatste dagen onder familie te kunnen doorbrengen. Nu is het moment daar dat hij is overleden. Als ik het verhaal hoor, schat ik de kansen uitermate klein in. Maar familie geeft aan dat het de uitdrukkelijke wens is om er alles aan te doen om hem toch hier te kunnen houden. We doen ons best, maar als ik naar mijn collega`s kijk, zeggen als die blikken hetzelfde als wat ik denk. De kans is uitermate klein, danwel nihil. We gaan het niet redden en stoppen met de reanimatie. We verlenen nog laatste zorg. Als ik later de gegevens van deze patiënt krijg, begrijp ik de familie wel. Het was me niet opgevallen, maar de patiënt is een stuk jonger dan ik zelf….

We worden gestuurd naar een truck parking in de havens van Rotterdam. Een vrachtwagenchauffeur heeft 112 gebeld in verband met rugpijn. Tja, rugpijn is nogal algemeen. We gaan ter plaatsen en worden opgevangen door een spaanse dame die ons naar een van de vele vrachtwagens leid op de parkeerplaats. Ze spreekt geen woord nederlands of engels en probeert ons met handgebaren en spaanse zinnen duidelijk te maken wat het probleem is. Ze wijst in de cabine van de vrachtwagen. Ik klim naar boven en zie op het bed achter de zitting een man liggen. Hij geeft aan enorme pijn te hebben en is bekend met een hernia. Hij vraagt of ik een spuit van een betreffende pijnstiller kan geven zodat hij weer verder kan. De betreffende medicatie heb ik niet en zou ik ook niet zomaar geven. Ik zeg dat hij zich dan moet vervoegen bij de huisartsenpost of SEH. (Het is zondagavond). Ik probeer uit te leggen hoe het systeem in Nederland werkt. Hij lijkt het te begrijpen maar geeft aan niet uit zijn cabine te kunnen klimmen. Maar ja, een vrachtwagen canbine is niet zo heel ruim en hij zal toch echt zelf vanuit zijn bed, over de stoelen naar buiten moeten komen. Tja, ik besluit om de man wat fentanyl te geven. Ik zeg er wel nadrukkelijk bij dat hij dan wel mee moet naar het ziekenhuis en vanavond niet meer mag rijden. Tja, dat moet dan maar. Een eerste gift lijkt niet veel te doen. Maar na de 2^e en zelfs 3^e gift lukt het uiteindelijk om, na heel veel proberen, wachten en zuchten, uit de cabine te komen. Hij heeft wel serieus pijn. Hij drijft van het zweet en ziet er uiterst beroerd uit. Ik zit ongeveer aan de grens van mijn pijnstilling. Ik neem hem mee naar het ziekenhuis waar ze hem verder behandelen. Aan het einde van de avond is de man, met adequate pijnstilling ontslagen. Ik ben zelf toch bijna 2 uur met deze rit bezig geweest…

Soms kun je voor mensen net iets meer doen dan de standaard zorg. Ook is niet alle zorg in protocollen te ondervangen. Ik krijg een melding van een dame die is gevallen. Door medewerkers van een winkel in de buurt is ze overeind geholpen en even naar binnen gehaald. Ik kom als rapid responder ter plaatse. Ik hoor het verhaal aan en onderzoek de patiënt. Ze heeft een klein wondje waar een paar hechtingen in moeten. Die kunst ben ik zelf niet machtig en is voor de huisarts. Ik vraag mevrouw waar ze woont en of ze familie heeft. Haar man is een tijdje geleden overleden en kinderen heeft ze niet. Een kennissenkring is zeer klein of niet in staat auto te rijden. Ik neem contact op met de huisarts en besluit mevrouw zelf even daar te brengen. Bij de huisarts, krijgt mevrouw voorrang en de huisarts bekijkt de wond en zegt dat gelijk even af te handelen. Ik wil weggaan maar mevrouw vraagt mij, hoe kom ik straks thuis. Tja, natuurlijk ben ik geen taxichauffeur. Maar een alleen staande vrouw van bijna 90 jaar kan ik ook niet helemaal aan haar lot over laten. Ik denk even na. Ondertussen is de huisarts al bijna klaar. Mevrouw woont niet heel ver hier vandaan. Dan neem ik een besluit en zegt mevrouw wel even thuis te brengen. Nogmaals, ik ben geen taxichauffeur, maar sommige situaties zijn nu eenmaal zo dat een beetje extra service gewoon even nodig is.

Mevrouw is blij. Onderweg praat ze honderduit. Ze gelooft in engelen in mensengedaanten zegt ze. En ze is er stellig van overtuigd dat ik er daar een van ben. Ik glimlach en zeg dat ik ook wel een andere kant heb hoor. Maar ze is er van overtuigd. Ik zet ze, na een heel kort ritje, thuis af. Je bent een geschenk uit de hemel zegt ze. Ik geef aan dat dit niet zo is. Bliksemstralen gaan ook van boven naar beneden. Ik zeg tegen haar dat ze wel even naar mijn vrouw mag bellen, kijken of die daar ook van overtuigd is… Maar nee dat kan niet zegt ze. Natuurlijk streelt het mijn ego als dat gezegd word tegen me, maar stiekem moet ik ook wel erg lachen.

Vingerwijzing zonder 112

Bericht aan alle wagens. In verband met een grote telefonie storing zijn 112 en 0900-8844 niet te bereiken. We verzoeken alle voertuigen de straat op te gaan en waar mogelijk te kijken of je wat kunt betekenen. Ik herhaal....

Mijn dienst is net een half uur begonnen en we krijgen dit bericht van de meldkamer. We genoten nog even van de airco op onze post, want het was buiten behoorlijk warm. Maar goed, deze melding verstoort ons momentje maar we gaan de straat op. Zichtbaar voor iedereen, afgestemd met collega's waar we gaan rijden zodat we niet met zn allen op een kluitje rijden. Tja, hoe lang gaat dit duren? Een vraag waar niemand antwoord op weet. Wat we wel weten, is dat het enorm vervelend kan zin als je geen 112 kan bellen. Gezien het aantal meldingen normaal gesproken gaan er best wat mensen in paniek raken.

Door de organisatie word via sociale media en andere kanalen bekend gemaakt hoe de alarmcentrale wel bereikbaar is. Via een oproepsysteem worden collega's thuis gevraag naar het werk te komen. Dit heeft tot gevolg dat er gedurende de storing 70 eenheden paraat zijn in onze regio. Toch iets waar we als collega's best trots op mogen zijn. In welke tak van deze sport iedereen werkzaam is.

Ik verwacht drukte, maar wat me opvalt is alle rust. Hier en daar worden wat ritten uitgegeven. Maar vooralsnog is het rustig. Ik bedenk dat het wel chaos zal worden als alles weer werkt. Maar ook dan blijft alles rustig. Opmerkelijk.

Is de zelfredzaamheid ineens groter geworden nu 112 niet gebeld kan worden?

Gelukkig dat alles rustig is verlopen. Bij mijn weten geen grote missers. Ik vraag me wel af hoe het, anno 2019, kan gebeuren dat er gedurende zo'n lang tijdspanne geen 112 gebeld kan worden? Natuurlijk ben ik nu een stuurman op de wal, maar het zet me wel aan het denken. Alles moet tot in de finesses geregeld worden, en bij een telefoonstoring is er ineens onvoldoende backup. Merkwaardig, laat ik het daar maar op houden. Laat ik in ieder geval niet gaan vingerwijzen. 

Al met al is de avond rustig verlopen. Gelukkig uiteraard. Blijkbaar zijn we als hulpdiensten tot veel in staat. Zoveel collega's en mensen die naar het werk kwamen en zich verantwoordelijk wisten van hun taak.

Het was de bedoeling dat, wanneer mensen hulp nodig hadden, zich konden vervoegen bij een hulpdienst die ze maar zagen. Of het nu blauw, rood of geel was, dat word later onderling wel geregeld.

Sommige mensen weten ons sowieso wel te vinden op straat. Ik ben aan het werk en heb een inwerkverpleegkundige bij me. Deze is bijna klaar met zijn opleiding en al helemaal in staat om alle zorg zelfstandig uit te voeren. We hebben een patiënt in de auto die naar het ziekenhuis moet. De inwerkcollega zit achterin bij de Patiënt en ik vervoeg me voorin bij de chauffeur. We zijn bijna bij het ziekenhuis en staan voor een verkeerslicht te wachten. Het is gezellig en we lijken wel een 'stelletje ouwe wijven'.

Opeens word er op het raam getikt bij de bestuurder. Een man met veel paniek in zijn ogen vraagt het raampje te openen. Mijn collega laat het raam zakken en zodra hij ver genoeg gezakt is, krijgt hij een snoezige doek recht voor zijn neus. Tegelijkertijd begint de man een heel onsamenhangend verhaal waar we niet veel van kunnen maken. Maar dat hij hulp wil is wel duidelijk. Als we nog eens in de doek kijken, ligt er iets wat lijkt op een stukje worst. Paar cm lang, rare kleur met bloed er omheen. Dan zien we dat er een nagel aan zit en trekken we de voorzichtige conclusie dat we tegen een vinger zitten te kijken. Ik stap uit en de man neemt me mee naar zijn auto. Ik ben jullie maar gevolgd, en zodoende sta ik nu achter jullie. Mijn collega heeft zijn vinger er af gezaagd en moet naar het ziekenhuis. Tja, dat denk ik ook wel inderdaad. Ik heb echter 1 probleem en dat is dat ik al een patiënt bij me heb. Achterin is geen plaats voor nog een Patiënt. Het ziekenhuis is hooguit 1 km rijden.

De patiënt in het andere busje met 9,5 vinger ziet enorm bleek en staat op het punt om flauw te vallen. Het bloed niet meer en het restant is netjes verbonden. Ik overleg met mijn collega. Als jij nu doorrijdt naar het ziekenhuis. Dan stap ik wel bij het busje in en laat ik die bestuurder wel achter je aan rijden naar de SEH. Dus zo kan het gebeuren dat ik in mijn geel groene uniform in een busje zit waar met grote letters reclame op staat van een of andere aannemer. Een niet alledaagse vertoning. Onze inwerkcollega vertrouw ik de zorg wel toe van de al aanwezige patiënt. Zo gezegd, zo gedaan. Achter elkaar aan rijden we naar het ziekenhuis. Daar neem ik de gewonde man mee in een rolstoel waar ik hem overdraagt aan het personeel op de SEH.

Helaas was de vinger niet meer te redden begrijp ik achteraf, maar ik denk dat we met deze improvisatie goede zorg hebben verleend. Vingerwijzen gaat de man niet meer kunnen met deze vinger. 
Een 2e ambulance er bij laten komen had voor beide patiënten vertraging betekend.

Nu ben ik best handig en bouw ik rustig de veranda in mijn eigen tuin, maar ik voel me in een ambulance meer thuis dan in een busje van een aannemer.

Wedloop met de dood

We rijden op zuid en krijgen een melding van een reanimatie. Een melding waar we er veel van krijgen. Onderweg krijgen we van de meldkamer nog meer informatie. Je bent de eerste wagen, kijk maar wat je kunt doen. Kijk maar wat je kunt doen? De melding is duidelijk toch? Dan vertelt de centralist dat de patiënt iemand betreft van 102 jaar oud. Er is echter ter plaatse geen `niet-reanimatie` beleid aanwezig. Nu heb ik op zich helemaal geen moeite met reanimeren maar als je de leeftijd hoor vraag ik me toch af, waarom? Begrijp me goed, een familielid verliezen is altijd een verdrietig moment. Maar we moeten denk ik op een gegeven moment de dood wel respecteren en iemand moet kunnen overlijden. Ter plaatse worden we snel gevolgd door de politie en even later de brandweer. Een heel circus aan hulpverleners die terecht ingezet worden bij een reanimatie. Eenmaal op het adres (boven in een flatgebouw) worden we opgevangen door een medewerker van de thuiszorg. We starten een reanimatie op (en eerlijk gezegd toch met gemengde gevoelens, maar zolang er geen beleid bekend is, moeten we ten allen tijde starten). Ik vraag snel aan de thuiszorg medewerker wat er is gebeurd en of mijnheer echt geen beleid heeft. Maar dat laatste word ontkend.

Ze vertelt dat mijnheer de deur open heeft gedaan. Daarna naar de kamer teruggelopen is en onderweg in elkaar gezakt is. Mijnheer heeft een gezond leven gehad. Hij gebruikt nagenoeg geen medicatie en is altijd vitaal geweest. We zijn met een reanimatie bezig waarbij heel veel technische handelingen worden uitgevoerd. Ik vraag nogmaals aan de thuiszorg medewerker of er een map aanwezig is. Die is er maar daar zit alleen een formulier in van de apotheek met die paar pilletjes die de patiënt slikt. Verder totaal geen informatie.

De patiënt is inmiddels geïntubeerd (buisje in de luchtpijp) als ik opeens een telefoon voor mijn gezicht krijg. Het blijkt een digitaal dossier te zijn van de thuiszorg instelling. Er staat duidelijk dat het de wens is van de patiënt dat deze niet gereanimeerd wenst te worden. Helaas en erg jammer. Ik vraag nogmaals, is dit het dossier? Ja klopt, allemaal digitaal he tegenwoordig.

We stoppen de reanimatie en leggen mijnheer netjes op zijn bed. Familie is inmiddels gebeld. Een mevrouw komt binnen met een rollator. Tja, als je 102 bent zijn je kinderen ook al aardig op leeftijd. Mevrouw is heel realistisch, het is goed zo. Een reanimatie moet wel tot een doel leiden. Ik kan dat alleen maar bevestigen. En wat is het doel van een reanimatie als je al 102 bent? Wat verwachten we. Maar goed, deze patiënt had de wens echter wel kenbaar gemaakt, alleen was deze informatie helaas niet beschikbaar op het moment dat hij overleed.

Een gemiste kans van de thuiszorgorganisatie. Een digitaal dossier is volkomen van deze tijd. Echter heeft de ambulancedienst daar geen inzage in. En als er dan toch een map is waar medicatiebladen in zitten, hoe moeilijk is het om aan de voorkant van deze map een duidelijke sticker te plakken met de wens wel of niet gereanimeerd te willen worden.

Nu is iemand overleden en worden er aan het lichaam allerlei technische interventies uitgevoerd, terwijl deze patiënt op bed gelegd had kunnen worden waarbij de patiënt en de dood gerespecteerd worden. Helaas…

Een andere dag rij ik met een andere collega en horen we onze pieper overgaan. We lopen naar de auto en kijken in het scherm wat de melding is. De melding blijkt uit een andere hoek van Nederland te komen. De melder maakt zich zorgen over iemand die in onze regio woont en die te veel gedronken zou hebben en waar ze nu geen contact mee krijgt.

We gaan er naar toe en houden alle opties open. De politie word op voorhand (om diverse redenen) meegestuurd. Ter plaatse is de politie al aanwezig en zijn met de hevig emotionele man in gesprek. Van afstand is duidelijk dat deze man te veel heeft gedronken. Hij word over een paar dagen opgenomen in een kliniek maar heeft zich nu niet in de hand. Hij word gestalkt door een vriendin. Dit blijkt de melder te zijn…. Hij is haar zat en neemt daarom zijn telefoon niet meer op. Tja, hij is goed aanspreekbaar alleen heel erg dronken. Maar ja, je mag dronken zijn in je eigen huis. Voor zowel de politie als de ambulance niet direct een reden om iemand mee te nemen. We gaan met de man in huis, op straat krijgen we teveel bekijks en kan vervelend zijn voor de persoon in kwestie. In zijn kamer staan enorm veel lege blikken bier.

Hij wil opgenomen worden, maar geen idee waar. Ik denk even na welke opties ik heb. De huisarts, gaat hier acuut niets kunnen betekenen. De SEH laat hem zo weer gaan. De acute dienst psychiatrie gaat deze man niet beoordelen omdat hij onder invloed is. Ik vraag of hij familie in de buurt heeft. Dat bevestigd hij en hij komt er naar eigen zeggen dagelijks. Maar nu heeft hij daar blijkbaar geen zin in. Hij doet allerlei pogingen om met de ambulance mee te kunnen. Hij heeft veel, nee, heel veel gedronken. Ik vraag hoeveel hij op heeft. IN een tijdsbestek van 20 uur heeft hij het gepresteerd om 56 (!) halve liter weg te werken. Een prestatie op zich. Ik ben verbaasd dat hij nog loopt. Maar gezien het gemak waarmee hij de laatste 3 in mijn bijzijn naar binnen gooit, moet ik hem wel geloven. Ook het aantal lege blikken laat niets aan verbeelding over. Ik leg hem uit dat ik niet echt weet wat ik kan doen en dat ik wat overweeg. In een moment van woede gooit hij alle blikken, asbakken etc door de kamer. Hij beukt op een raam om deze in te slaan, maar een streng woord houd hem toch tegen. Dan komt hij naar me toe en vertelt dat hij zeker wel naar het ziekenhuis moet. Hij heeft veel alcohol gedronken en van alcohol droog je uit. Tja, blijkbaar is er over deze redenatie nagedacht. Maar ik zeg hem dat hij misschien een punt heeft maar dat hij met 28 liter bier in zijn lichaam zeker niet uitgedroogd is. Dan word mijnheer boos en rent naar de keuken. Uit een messenblok trekt hij het grootste mes en snijd in zijn arm. Dan pakt een van de blauwe collega`s het busje pepperspray en geeft de man een gezichtsbehandeling. Het duurt maar heel even of het met licht op de grond en de patiënt is volledig gedesoriënteerd door het vuurwater in zijn gezicht. Nu neemt de politie hem mee naar het bureau.

Ik heb in middels wel bewondering voor pepperspray gekregen. Mijn collega en ik stonden zeker niet in de vuurlinie maar voelen wel alle irritaties die er bij horen. Als we buiten zijn neemt dit gelukkig snel af. Het zal bet heel beroerd voelen als je dat recht in je gezicht krijg. Ik heb hier genoeg gezien. We wensen de collega`s van de politie succes en rijden (met raam open) terug naar de post.

Ontspoort

Dat wij met ons werk te maken hebben met ongevallen mag duidelijk zijn. Soms heb ik zelfs het idee dat mensen denken dat we niets anders doen dan reanimeren en mensen uit verkreukelde auto`s halen. Dit is echter totaal niet het geval. Natuurlijk hebben we met ongevallen te maken, maar dit betreft maar een klein gedeelte van ons werk.

Wanneer je echter geroepen word bij een ongeval blijf je je soms verbazen over de uitkomst. Soms lijkt er niet veel schade, maar als je de patiënt dan onderzoekt heeft deze toch meer letsel dan je zou vermoeden. Andersom is ook regelmatig het geval.

Nu hebben we geen strenge winter gehad dit jaar, maar er zijn toch enkele momenten geweest dat het glad was op de weg. Ik heb dienst en de temperatuur ligt net boven het vriespunt. De lucht die aan het begin van de dienst zo helder was, trekt dicht en het word mistig. Mist in combinatie met deze temperaturen is een gevaarlijk fenomeen.

We krijgen een melding dat er ergens in de regio een auto uit de bocht is gevlogen. Een niet geheel onverwachte melding. We gaan zo snel als de omstandigheden het toelaten ter plaatse. Daar aangekomen lopen wat mensen en ligt er naast een dijkje een auto die een betere staat heeft gekend. Het is donker, dus geheel overzichtelijk is het nog niet. Er komen wat mensen naar ons toelopen. Een van deze mensen blijkt de bestuurder te zijn. Hij vertelt het verhaal dat hij op deze dijk reed, en niet eens zo hard. Maar opeens was hij de grip kwijt en raakte naast de weg. Gezien het eerste aanblik van de auto moet deze persoon onderzocht worden. Ik laat hem plaats nemen in de ambulance en voer een volledig onderzoek uit. Maar wat ik ook meet of vraag, er zijn geen afwijkingen. Prima zou je denken. Als ik klaar ben vraag ik hem even te blijven zitten zodat dat ik ondertussen even naar zijn auto kan kijken. Dit geeft me een idee van de impact waarmee het ongeval heeft plaats gevonden.

Nu heb ik de tijd om de auto ook van de voorzijde te bekijken. Als ik dat zie krijg ik toch het idee dat het sneller gegaan is dan vermoed. Het motorblok van deze auto ligt een aantal meter voor de auto. De voorkant is volledig weggeslagen. Dit is hard gegaan. Ik maak wat foto’s om deze te laten zien aan de arts in het ziekenhuis. Want deze man mag dan wel geen klachten hebben, op basis van de impact neem ik hem toch mee voor een volledig onderzoek. (de kans bestaat dat er inwendig toch wat problemen zijn die zich nu nog niet laten zien).

Onderweg naar het ziekenhuis laat ik de foto’s aan de jongeman zelf zien. Hij word even stil en zegt dan: Ik geloof dat ik wel bewaard gebleven ben. Tja, en deze opmerking kan ik alleen maar beamen. Dit had heel anders af kunnen lopen. Ons lichaam is niet bestand tegen krachten van deze grootte.

Een andere melding betreft een aanrijding met een auto versus voetganger. Ik rij als Rapid Responder. Er is een voetganger aangereden en deze is niet meer aanspreekbaar. Dit laatste is geen goed teken. Ik ga zo snel mogelijk ter plaatse. Aangekomen ligt er een man op de grond. Zijn hele hoofd is bebloed en hij lijkt inderdaad niet te reageren. Omstanders hebben gezien dat hij zomaar overstak en daarbij is aangereden door een passerende auto. Als ik de man aanraak reageert hij wel. Wat me opvalt is dat er een enorme alcohollucht boven hem hangt. Echter een gesprek is (door verschillende factoren) niet te voeren. De andere ambulance die ter plaatse komt gaat deze man vervoeren. Met elkaar immobiliseren we deze man zodat hij veilig op transport kan. Ook hier ga ik de auto bekijken. De auto die deze man aangereden heeft ziet er uit alsof hij tegen een dikke boom gereden is. De voorruit is volledig kapot. De motorkap is verkreukeld en 50 cm korter geworden. Het slachtoffer heeft er alle recht op om veel letsel te hebben.

0Later wordt ik gebeld door de collega van de ambulance die hem heeft vervoerd. Het enige letsel bij deze man is een hersenschudding en een gat in zijn hoofd. Tja, ook dit had heel anders kunnen aflopen als we een inschatting maken op basis van de impact.

Soms kom je in situaties die je niet geheel in de hand hebt of die ineens heel anders verlopen waar je bij staat. Ik krijg een melding van een vrouw die aan het doordraaien is. Ze is bij haar ouders en gedraagt zich raar. Dan agressief en dan ineens rustig. De familie heeft al gebeld met de acute dienst psychiatrie maar die is nog met een andere melding bezig aan de andere kant van de regio. Het gaat dus nog wel even duren. De familie is bang dat het uit de hand gaat lopen en heeft 112 gebeld. We gaan er naar toe met collega’s van de politie.

Ter plaatse worden we door een ouder echtpaar opgewacht. Dit blijken de ouders te zijn. Ze vertellen ons dat het `s middags al niet goed ging. Haar stemming veranderde en ze werd soms om niets heel boos. We gaan naar binnen en horen haar schreeuwen. Ze is in een aparte kamer met een broer die haar nog enigszins weet te kalmeren. De ouders zijn bang. We overleggen met de collega’s van de politie en maken een plan. Ik trek uit voorzorg wat medicatie op. We maken een plan A, B en C. We wachten eerst op nog andere collega’s van de politie zodat we wat meer mensen hebben. Mensen in een psychose zijn nogal onberekenbaar en je wilt niet dat het volledig uit de hand loopt.

Eerst ga ik met de ouders praten. Ik vertel dat we gaan proberen haar te kalmeren en dan de situatie bekijken. Als het echter niet lukt zoals we wensen kan het zijn dat ze overmeesterd moet worden. Dit ziet er niet fijn uit. Echter zijn de ouders begripvol. Ze willen maar een ding en dat is dat deze situatie voorbij is. Ik ga met mijn collega de kamer in waar mevrouw zich bevind. De politie blijft in de kamer ernaast maar wel in het zicht. Mevr. reageert direct enorm afwijzend naar ons en reageert dan agressief en dan weer rustig. Op een gegeven moment gaat ze op bed liggen. Ik probeer een gesprek om de situatie en haar stemming in te schatten. Er komt een enorm onsamenhangend verhaal naar voren wat niets heeft te maken met het hier en nu. Er is geen touw aan vast te knopen. Opeens springt ze op. Schreeuwt hard en rent door de kamer. Bij het raam haalt ze uit en slaat het raam kapot. Ze heeft wat kleine verwondingen aan de hand. Ze schrikt hier zelf van en lijkt wat tot zichzelf te komen. Ze is 5 minuten rustig. Dan springt ze ineens weer op, rent naar het raam en neemt een snoekduik. Het gaat zo snel dat ik het niet helemaal kan volgen. Wat er achter het raam stond weet ik niet, maar iets heeft haar sprong geremd. Hier ben ik enorm blij mee aangezien we op de 1^e verdieping staan. Alleen haar hoofd is door het raam gegaan. Hevig bloedend schreeuwt ze en rent ze door de kamer. Ik geef aan de collega’s van de politie een sein dat we deze dame moeten overmeesteren. De wond bloed hevig en voordat er nog meer gebeurd moet dit veranderen. Voordat ze zichzelf nog meer schade toebrengt moet er ingegrepen worden. De politie overmeesterd haar en ik geef haar medicatie zodat ze rustig word. De wond word verzorgd en ze gaat mee naar het ziekenhuis.

IN situaties als deze ben ik enorm blij met intercollegiale hulp. Met elkaar kun je deze situatie aan. Je probeert het op de meest rustige manier te doen, echter gaat het niet altijd zoals je zou willen. Dat ik een enorm bloedende patiënt in de auto heb, had ik vooraf niet voorzien. Als mevrouw slaapt door de medicatie praat ik even snel de ouders bij die enerzijds blij zijn, maar aan de andere kant wel geschrokken zijn van deze heftige situatie. Ik wens ze sterkte en breng mevrouw dan naar het ziekenhuis.

Het is triest om te zien wat er gebeurd als het in het hoofd niet meer gaat zoals het zou moeten. Een psychose, iedereen kan het overkomen. Je totaal in een andere wereld bevinden. Beheerst worden door angsten en andere emoties. Zo erg dat je een bedreiging vormt voor jezelf en je omgeving. Op dit gebied valt er in Nederland nog enorm veel winst te behalen qua zorg en opvang. Nu lijkt de zorg te verbrokkelen, maar in de psychiatrie is deze aftakeling het grootst denk ik.

Oud en Nieuw

Oud en nieuw is een van de drukste diensten op de ambulance. Vaak is het een gekkenhuis en rijd je van de ene naar de andere melding. Zo ook deze keer. Een rustig begin, maar toen het eenmaal middernacht was geweest liep het storm. Vuurwerkslachtoffers? Ja die zijn er, al heb ik ze in deze dienst niet gezien. (en mijn vorige oud en nieuw diensten ook niet). Er wordt heel veel gewaarschuwd voor de gevaren van vuurwerk. Maar het zou goed zijn als ze dat  ook doen voor alcohol. Er vallen meer slachtoffers als gevolg van overmatig alcoholgebruik dan van vuurwerk. Maar ja, dat is een politiek issue, ik denk dat alcohol de samenleving ook meer kost dan de vuurwerkslachtoffers.

Het was onrustig in de stad. Net na middernacht al een melding van een geweldsincident. Een mooi begin van het jaar met een steekwond in je voorhoofd. Tja, meestal begin ik het jaar anders. Gelukkig was het allemaal oppervlakkig en komt het slachtoffer er goed van af. Later in de nacht nog een incident waarbij een slachtoffer is neergestoken. En dan nog de andere meldingen in de stad waar collega`s bij geweest zijn. De sfeer is apart. Onrustiger dan voorgaande jaren.

Vechtpartij in een discotheek. Prima, we zijn al onderweg. Aangekomen worden we opgevangen door een portier. Die laat ons voor de deur wachten en zal het slachtoffer binnen gaan halen. Even later blijkt de jongeman al naar buiten te zijn gegaan. Dan worden we geroepen naar een paar jongens waarvan een van het slachtoffer blijkt te zijn. Hij heeft flinke tikken gehad getuige al het bloed op zijn hoofd en gezicht. Ook mist hij een voortand. Terwijl we aan het praten zijn komt een andere groep naar ons toe die blijkbaar de tegenpartij is. Met veel geschreeuw en lawaai komen ze naar ons toe en uit alle bewoordingen blijkt wel dat het bepaald niet zijn vrienden zijn. De sfeer is grimmig. 20 man duidelijk onder invloed van veel alcohol die nog even revanche komt halen. Ik ga hier niet op wachten. Snel die ambulance in, zeg ik tegen het slachtoffer. Tegen de chauffeur zeg ik dat hij maar even 2 straten verder moet gaan staan voordat het hier uit de hand loopt. Daar kijk ik de jongeman nog even na en blijken de verwondingen mee te vallen. Hij is naar de stad gegaan om een feestje te vieren. Dat zal hij zich herinneren. Hij had speciaal een nieuw pak gekocht voor dit feest. (ik begrijp niet waarom je een nieuw pak koopt als je naar een discotheek gaat). Hier maakt hij zich nogal druk om, want er zit bloed en drank op zijn kostuum. Hij heeft zijn ouders gebeld en die komen hem ophalen. Hij is bang geweest. Nee, dat heeft hij niet gezegd. Maar er verspreid zich in de ambulance een lucht die alleen maar kan komen doordat je kringspier van angst even niet meer goed sluit. Als hij gaat staan, geeft een aanblik op de stoel bevestiging. Tja, daar ga je met je nieuwe pak. Bedankt kerel, voor het bevuilen van de ambulance. De rest van de dienst zijn we aan je herinnerd.

Een andere jongen is volledig van de kaart door het overmatig alcohol gebruik. Maar goed, op zich geen reden om door een ambulance mee genomen te worden. Hij mankeert verder niets en is goed wekbaar. Dat je jezelf helemaal onderkotst is niet mijn probleem. Ik neem hem mee naar een taxi, en zegt dat hij die maar moet nemen naar huis. Eerst weigert de chauffeur (wat ik snap als er iemand met een volledige maaginhoud op zijn kleding mee wil), maar zijn vriend bied een geldbedrag en ineens draait de chauffeur om. Hij pakt hem beet, legt hem achterin de taxi en scheurt weg. Tja, als je 6x een uurloon word geboden kijk je niet zo krap blijkbaar.

Een andere dienst werk ik als rapid responder. Of ik wil gaan naar die en die weg. Daar staat een auto aan de kant met een dame die last heeft van pijn op de borst. Ik ga er heen en tref een klein autootje aan waar 2 mensen inzitten tussen heel veel goederen. Maar de betreffende dame zit in een camper die er achter staat en toevallig ter plaatse was. De bestuurder van deze camper was zo vriendelijk deze dame even in te laten stappen. Ik kijk mevrouw na en ontdek geen afwijkingen. Ze is erg gespannen. Dan komt het hele verhaal er uit. Ze verhuizen vandaag en dat geeft zoveel stress dat ze is gaan hyperventileren. Dit heeft ze vaker. Ze verhuizen naar de andere kant van Nederland, want waar ze tot nu toe heeft gewoond is haar slecht bevallen. Terug naar haar geboortegrond. Maar er zijn nogal wat problemen in haar leven. Manlief komt op de fiets ter plaatse. Ik zeg dat hij mooi verder kan rijden, maar hij heeft geen rijbewijs. Pfff, en nu. Dan komt de verhuiswagen langs. Na een stoelendans is uiteindelijk toch iedereen op weg naar de nieuwe bestemming. Aan mevrouw wat adviezen gegeven en gezegd vooral vooruit te kijken.

Melding reanimatie. Ik ga zo snel mogelijk ter plaatse. Ik ben als rapid de eerste ambulance eenheid en word opgevangen door de brandweer. In een bovenwoning word een man van 82 gereanimeerd. We gaan door met de reanimatie en proberen zo goed als mogelijk het hart weer op gang te krijgen. Deze man woont samen met zijn vrouw. De vrouw is echter dementerend en heeft geen idee wat er zich afspeelt. Wat een sneu verhaal bedenk ik me. Ondanks al onze inspanning lukt het niet om het hart weer op gang te brengen en besluiten we te moeten stoppen met de reanimatie. Dat gebeurt wel vaker en is gebaseerd op protocollen. Ik ga naar mevrouw toe en leg haar uit wat er is gebeurd en dat haar man is overleden. Het komt niet helemaal binnen. Waar is dat dan gebeurd? Gewoon thuis? Ooh, echt joh? Ik vraag of ze familie heeft. Ze heeft een zoon, maar waar die woont heeft ze geen idee van. Aan de foto`s in huis te zien moet er inderdaad een zoon zijn. Gelukkig weet de politie deze gegevens te achterhalen. De zoon word gebeld met de mededeling dat zijn vader is gereanimeerd maar dat het niet heeft mogen baten. Hij zegt zo snel mogelijk te komen. De huisarts komt ter plaatse voor officiële zaken. Ik laat de zorg aan de huisarts over. Onderweg naar de post denk ik nog even over de situatie na. Wat een triest verhaal eigenlijk. Al een hele lange tijd bij elkaar. Je man overlijd plotseling, word gereanimeerd. Mevrouw heeft geen idee wat er allemaal aan de hand is, laat staan dat ze beseft dat haar man zo juist is overleden. Daarbij komt dat deze vrouw waarschijnlijk volledig door haar man werd verzorgd. Ze kan ook niet meer zelfstandig thuis wonen. Triest. Hopelijk weet de huisarts met de zoon een snelle en goede oplossing te vinden.HtHte

Uitgevallen

Soms kom je als ambulancehulpverlener in situaties waarbij je denkt: dit is maar net goed gegaan. Of in een situatie waar je breder moet kijken dan de medische hulp. Maar dat maakt het werk op de ambulance zo leuk. Je moet breder denken dan je eigen vakgebied en soms ook andere mensen in schakelen.

We zijn onderweg naar een melding waarbij als belangrijkste hulpvraag staat: niet normale ademhaling en niet helemaal wakker. Voor een ambulancebemanning geen reden om te schrikken. Dit kunnen we hebben. We zijn vroeg begonnen, maar als we deze melding krijgen is de ochtend al bijna voorbij. Met de gegeven informatie zijn er talloze situaties te bedenken, maar het is de kunst om er vervolgens weer blanco `in te gaan`. Als we ter plaatse zijn word de deur open gedaan door de moeder van de patiënt.

Kom alstublieft snel verder want het gaat niet goed met mijn dochter. Een eerste blik op de patiënt maakt ook niet meteen duidelijk wat het probleem is. Ze ligt nog op bed in een erg koud huis. Ik onderzoek haar volgens de bekende methodieken. Ondertussen krijg ik van de moeder wat zijdelingse informatie. Ze is hier en hier mee bekend en gebruikt deze medicatie. Na verloop van tijd hebben we genoeg om een conclusie te kunnen trekken. Een paar dingen die opvallen zijn: ze reageert nauwelijks op ons aanspreken en ze heeft een bloedsuiker die enorm laag is (lager dan 1). Ook is de temperatuur ver beneden de normaalwaarde van ons lichaam. De lage suiker en de temperatuur zijn 2 problemen die we op kunnen lossen. Terwijl ik medicatie geef, vraag ik wat er precies is gebeurd.

Oma vertelt dat ze door haar kleinkind van 4 jaar werd gebeld via WhatsApp. Toen ze opnam zei dat kind dat ze mama niet wakker kreeg. Oma is vervolgens naar de woning toe gegaan en trof haar dochter aan in de toestand zoals beschreven. Het raakt me dat een kind van 4 zo pienter was om zelf de hulp van oma in te schakelen. Je moet er niet aan denken wat er gebeurd zou zijn als dit kind dit besef nog niet had. De lage bloedsuiker en de lage temperatuur gelden beide als potentiele oorzaken voor een reanimatie…

Gelukkig zijn we op tijd en met de hulp van de brandweer weten we de vrouw uit de woning te krijgen en snel naar het ziekenhuis te vervoeren.

Een andere melding betreft een heer van 84 jaar. Ik werk als Rapid Responder en word geroepen naar deze man omdat hij is gevallen en wat bloedverlies zou hebben. De melding word als A2 uitgegeven, maar omdat het enorm druk is in de stad is er geen doorkomen aan en besluit ik door te rijden met spoed. In de melding word niet gezegd dat deze man buiten ligt. Aangekomen ligt mijnheer aanspreekbaar op de galerij van een flat bij de buren voor de deur. Ik vraag wat er is gebeurd en hij vertelt dat zijn stroom is uitgevallen in huis en hij naar de buren ging om de te kijken of zij wel stroom hadden. Dit blijkt ook zo te zijn. Voor de deur van de buren is hij echter gestruikeld en met zijn hoofd op de grond terecht gekomen. Het is erg koud buiten dus ik zeg dat we eerst maar eens naar binnen zullen gaan bij hem zelf. Een uitgevallen stroom (terwijl beide buren wel stroom hebben) zal vast niet meer zijn dan een aardlekschakelaar of zekering. In zijn huis is het werkelijk gezellig. Er staan heel veel kaarsjes te branden en heel veel kerstverlichting. Eerst denk ik nog dat hij dus wel stroom heeft, maar alle verlichting werkt op batterijen. Mijnheer is stabiel, dus ik besluit toch even een blik te werpen in de meterkast. Echter, de aardlekschakelaar is niet gesprongen. Ook zijn de stoppen niet kapot, maar voor de zekerheid vervang ik ze alle drie voor nieuwe die ik van de buurvrouw krijg. Maar nog steeds geen teken van stroom. Tja, dan houd het voor mij even op. Mijnheer is niet ernstig gewond maar moet wel even worden gezien. Ik vraag of de buren hem naar de SEH kunnen brengen, maar dit lijkt lastig. Mijnheer vertelt dat zijn zoon niet kan komen want die is net geopereerd aan zijn heup. Tja dat word lastig. Het is druk en de ambulances zijn schaars.

Ik vraag aan de buren of ik wel een sleutel kan achter laten van het huis van mijnheer want dan zal ik Stedin bellen om te kijken of die de storing kunnen verhelpen. Dat is wel mogelijk en al snel is een afspraak met de netbeheerder gemaakt. Dan besluit ik mevrouw maar even in het ziekenhuis te brengen. Het ziekenhuis is om de hoek en ze kan niet zelf. Vervoer op maat is geen optie. Een ambulance laten komen gaat, gezien de drukte, lang duren. Terug in de woning blaas ik alle kaarsen uit en trek de deur achter me dicht.

Als ik me vrij gemeld heb word ik nog een keer gebeld door medewerkers van Stedin dat ze voor de deur staan. Mooi, denk ik, sleutel bij de buren halen en storing oplossen. Er word in ieder geval wel aan gewerkt.

Zaterdagnacht rond een uur of 3. Altijd druk in het centrum van Rotterdam. Zo ook nu. De een na de andere melding komt binnen en op een of andere manier is deze nacht elke melding drank gerelateerd. Het begint met een auto die op z`n dak ligt waarvan de bestuurder foetsie is. Hij moet verwondingen hebben, gezien het bloed in de auto, maar van de bestuurder ontbreekt elk spoor. Tja, graag of helemaal niet.

Diverse mensen opgehaald die toch minder goed tegen alcohol konden dan ze zelf verondersteld hadden. Tja, als het braaksel de volgende dag nog in je haren zit, moet je mij niet aankijken. Dat is niet mijn probleem.

Dan krijgen we een melding waarbij 2 personen bij betrokken zijn. Net 18 jaar en voor het eerst in de `grote` stad stappen. Ze wonen een eind van de stad af en dan komen ze er toch achter dat de mentaliteit in de stad toch wat anders is dan op het platteland. Kortom, ze worden hardhandig de club uitgezet waar ze zich bevonden. Dat het niet heel zachtjes is gegaan getuige al het bloed wat ze op hun kleding hebben. Maar goed, bloed lijkt altijd heftiger dan het is en bij nader onderzoek lijkt het ook mee te vallen. De ene persoon is zo dronken dat hij zijn hoofd niet rechtop kan houden en niet recht uit zijn ogen kan kijken. Om de haverklap valt hij in slaap. Mee naar het ziekenhuis, deze kan ik niet op straat laten liggen. De ander heeft een verwonding die gezien moet worden door de arts. Dus ook deze gaat mee. Hij bevind zich in een tamelijk opgefokt standje en lijkt zijn frustratie op alles en iedereen te willen afreageren. Regelmatig valt hij uit naar iedereen die maar binnen gehoorafstand staat. De meest smerige en vunzige woorden komen daar in voor. Hij geeft aan de mensen die hier schuldig aan zijn te zullen aanpakken. De manier waarop dit zal gebeuren laat niets te wensen over. Ik vraag of hij een vriendin heeft. Dit bevestigt hij om vervolgens weer een tirade af te steken. Ik vraag of hij twijfelt aan zijn geaardheid omdat de manier waar mee hij zegt de verantwoordelijken aan te willen pakken niet helemaal overeenkomt met een heteroseksuele leefstijl. Hij kijkt me vuil aan en blijft erg boos. Ik werp een blik naar voren en zie mijn collega in de spiegel hard lachen. Succes jongen, ik rij wel. Dan ben ik er klaar mee. Ik geef aan hen beide naar het ziekenhuis te brengen en geef hem de keuze uit 2 opties. Of hij houd zich rustig de gehele rit. Of ik zet hem uit de ambulance en dan belt hij maar een taxi, verwondingen of niet. Je heb je te gedragen. Wat er in die tent is gebeurd weet ik niet en boeit me ook niet. Je zal er heus niet voor niets uitgezet worden. Ik kom voor hun gezondheid en je heb je gewoon te gedragen. Onderweg blijft het redelijk rustig. Af en toe moet ik hem even herinneren aan de 2 opties, maar uiteindelijk komen we met deze 2 patiënten in het ziekenhuis aan. Ik denk dat ze voorlopig wel even wachten met uitgaan in de grote stad.

Kruidencake

Ambulance 139, kunnen jullie naar dit en dat adres. Betreft een man van 87 die van de 2^e trede van de trap is gevallen. We spoeden ons ter plaatse en onderweg bedenken we al welk mogelijk letsel we aan kunnen treffen. De 2^e trede is niet zo erg hoog, maar gezien de leeftijd is en gebroken heup niet ondenkbaar. Aangezien de meeste oudere mensen een tere huid hebben is huid en hoofdletsel ook niet onwaarschijnlijk. Met deze vermoeden komen we op het adres aan. Daar staat de deur al open en de echtgenote van het slachtoffer staat zenuwachtig heen en weer te dralen. Of we snel mee willen komen naar boven. Als we daar aan komen zie ik een man onderaan de trap liggen met zijn benen tegen de trap omhoog. Een merkwaardige houding en hoogst onaangenaam lijkt me. Mijnheer geeft pijn in zijn rug aan. Ik hou zijn hoofd vast om zijn nek te fixeren. Mijn collega staat op een afstandje en zie ik al een blik werpen op allen prullaria die in het huis staan. We kunnen werkelijk geen kant op zoveel spullen staan er in de gang en de andere kamers. Zelfs de deur is smaller gemaakt om meer tegen de muur te kunnen zetten.

Ik vraag aan mijnheer wat er gebeurd is. `Tja, ik wilde naar boven en gleed uit op de 2<sup>e</sup> trede en viel toen helemaal naar beneden`. Wacht even, u viel van de 2^e trede HELEMAAL naar beneden. Bij de meeste trappen is dat hooguit een centimeter of 50. Nee ik was bijna boven en bij de 2^e ging het mis. U bedoelt de 2^e trede van boven? Ja dat zeg ik. Ooh, ik begin altijd onder te tellen als het over traptreden gaat. Maar dit verandert het verhaal volledig. Hij is gevallen en recht achterover naar beneden gevallen. De pijn in zijn rug en nek krijgt gelijk een iets andere betekenis. Ruim 2 meter recht naar beneden vallen terwijl je bijna 90 jaar oud ben, kan heel veel letsel geven. Ik overleg met mijn collega en geef aan dat deze mijnheer op de vacuümmatras geïmmobiliseerd moet worden om zijn wervels te beschermen. Echter, gezien alle spullen die er staan, is dit een uitdaging op zich. Voor het gemak maar even een halskraag om zodat ik mijn handen even vrij kan maken om samen met mijn collega ruimte te maken. Ondertussen de brandweer om assistentie gevraagd zodat de man via het raam naar buiten kan, want de onderste trap is geen optie door alle spullen en een traplift. We voelen ons halve verhuizers als we eindelijk de man in het vacuümmatras hebben liggen.

Vroeger mocht ik nooit op bedden springen thuis, maar hier in het huis heb ik samen met mijn collega en de brandweermannen een soort van dans op een 2-persoonsbed uitgevoerd om de man met brancard en al door het raam naar buiten te krijgen. Wat een klus zeggen we later tegen elkaar. Patiëntenzorg, improviseren en samenwerking. Het liep gesmeerd.

We komen vaak huizen tegen die zo vol met spullen staan dat je er normaal al niet eens kunt lopen, laat staan met een brancard en andere spullen. Nu hoeft iemand echt niet voortdurend met de angst te leven dat er wat kan gebeuren. Maar stel je zelf wel de vraag, als er iets gebeurd, kan ik dan geholpen worden in mijn eigen huis…..?

Ik heb nachtdienst in de stad. En Rotterdam is nu eenmaal een stad waar het leven gewoon doorgaat in de nacht. Een melding in het centrum. Bij aankomst blijkt het een redelijk luxe hotel te zijn. We worden opgevangen door de portier. Op kamer … is een mijnheer niet lekker geworden. Hij trilt enorm en is helemaal nat van het zweet. Tja alles is mogelijk dus nemen we de brancard en een voorraad attributen mee en lopen achter de portier mee naar de bewuste kamer. Na kloppen word de deur open gedaan door een jonge vrouw die slechts gekleed is in een paar kledingstukken van enkele centimeters en zeer weinig bedekken. Maar ja, het is een hotel en daar komen mensen onder andere om de nacht door te brengen in een bed, dus zo vreemd is het niet. Verderop in de kamer zit een man enorm te trillen en te zweten. Hij heeft ook overgegeven zo te zien. Mijn collega sluit de man aan de monitor en ik vraag wat er gebeurd is. Mevr geeft aan dat ze een paar dagen in Rotterdam zijn op stedentrip vanuit de andere kant van Europa. En ja, in Nederland moet je uiteraard de coffeeshop bezoeken. Dat hebben deze mensen ook braaf gedaan. Een heerlijke kruiden cake gekocht. De verpakking en het halve stukje krijg ik in mijn mijn handen gedrukt. Een van de regels die mij opvallen is: wees voorzichtig, want de effecten kunnen heftig zijn. Begin met een klein stukje. Maar ja, de helft van het stuk is missende en ik vermoed dat deze helft voor een gedeelte in mijn patiënt zit en het andere gedeelte in de vrouw. Die reageert ook niet helemaal nuchter. Dat verklaart heel veel. Mijnheer is heel erg gespannen en enorm aan het hyperventileren. De klachten zijn begonnen een uur nadat ze de cake gegeten hebben. Tja, spacecake, vervelend, maar in deze situatie niet ernstig. Alleen heel erg vervelend.

Gezien alle attributen in deze kamer had de avond anders moeten verlopen. Er staat speelgoed en aan aantal doosjes waarin gewoonlijk rubberen jasjes verpakt zitten. Deze worden doorgaans niet gebruikt bij het koffie met cake nuttigen. Nu gaan ze ongebruikt de tas weer in vermoed ik. Mijnheer is weer redelijk rustig maar voelt zich nog niet happy. Ingaan op de avances van de vrouw lijkt niet meer op zijn lijstje te staan. Ik wens ze nog een goede nacht en we vertrekken weer voor de volgende melding.

Een andere dienst ben ik net begonnen als we een melding krijgen van een traumatische reanimatie op straat. De plek van het ongeval betreft een grote kruising. Er kan daar van alles gebeurd zijn. Meer informatie hebben we nog niet. Bij aankomst staat er een brandweerwagen en diverse politiewagens op en naast een trottoir. Het is nog geen 300 meter van een brandweerkazerne en een politiebureau vandaan. Enkele brandweermannen houden een zeil omhoog om omstanders het zicht op het slachtoffer te ontnemen. Ik kom dichterbij en zie een paar agenten bezig met hartmassage. Het eerste wat door me heen gaat is: ligt hij nu op zijn buik of op zijn rug. De armen en benen liggen ook in een rare houding. Ik vraag wat er is gebeurd en pak mijnheer zijn hoofd vast. Dat voelt heel raar en dan zie op de tegels bloed en andere substantie liggen wat normaal binnen een schedel hoort. De agenten geven aan dat mijnheer van de flat is gesprongen waar we nu voor staan. Hoe hoog is hij gesprongen dan? Tja, hij woont op de 20^e verdieping en daar is ook de melding vandaan gekomen. Nog een snelle blik over de patiënt, en ik zeg tegen de agenten dat dit totaal geen kans heeft en we stoppen met reanimeren. We dekken de patiënt af. Het is een naar gezicht om iemand te zien liggen die van die hoogte op straat is gevallen. Er zijn 2 mensen die het hebben zien gebeuren. Hier ga ik nog een gesprek mee voeren want deze hebben absoluut hulp nodig. De emoties zitten bij hen begrijpelijk erg hoog. Dit gaan ze niet snel vergeten. Ik praat een tijdje met hen en ze krijgen slachtofferhulp aangeboden.

Tja, het gebeurd veel dat mensen zelf voor de dood kiezen. De laatste tijd zijn er heel veel meldingen van dien aard. Wat iemand er toe beweegt kan ik niet begrijpen. Maar dat is misschien maar goed ook. Als ik het zou begrijpen zou er met mij mogelijk ook iets niet in orde zijn. Het is alleen erg jammer dat andere mensen hierdoor mogelijk ook getraumatiseerd raken. Een omstander die iemand ziet vallen. Een treinmachinist die iemand op het spoor ziet en niets kan doen om een aanrijding te voorkomen. En zo zijn er meer mensen die ongewild getuige en slachtoffer worden door bepaalde situaties. Situaties met alleen verliezers. Triest…