Haastige spoed is soms een moet...

Een van de meest voorkomende klachten bij patiënten na het doormaken van een ongeval is pijn in de nek. Nu zitten er in de nek heel veel structuren, dus op basis van wat er is gebeurd en de mate waarin de klachten voorkomen probeer je een inschatting te maken van het letsel. Daarbij neem je patiënten met nekklachten heel laagdrempelig mee naar het ziekenhuis. In de nek zitten veel spieren die voor pijn kunnen zorgen door onverwachte problemen dan wel overbelasting. Maar in de nek lopen centraal ook de nekwervels met daar doorheen de zenuwbanen. En vooral deze laatste moeten goed beschermd blijven. Soms kom je patiënten tegen met pijn in de nek waarbij je denkt: hoe is dit mogelijk? De auto heeft geen krasje, er is geen airbag uitgegaan, de patiënt droeg gewoon zijn gordel. De andere partij heeft ook geen schade. Hoe kun je door zo'n zachte aanrijding pijn in de nek krijgen. Niet zelden zijn dit ook de patiënten die vinden dat ze als eerste geholpen moeten worden, maar nog wel even tijd hebben om een telefoongesprek af te maken voordat ze jou te woord staan. 

Anderzijds zijn er ook andere patiënten. Ik denk aan een jongeman die achterop een andere auto was gereden. De trekhaak van de voorganger stond ongeveer waar normaal de versnellingspook zit. De jongeman was uitgestapt en liep al een tijdje langs zijn auto. Toen ik hem onderzocht, gaf hij geen krimp. Geen pijn in zijn nek, rug of waar ook. Hij moest nog een lang reis maken en was vastbesloten om die reis af te maken. Toen ik hem even observeerde voelde hij een aantal keren aan zijn nek en hield zich wat stijfjes. Ik liep naar hem toe en zei tegen hem dat ik hem mee ging nemen naar het ziekenhuis, want die kleine signalen en het ongevalsmechanisme waren voor mij voldoende om hem door een scan te laten gaan. Dit was natuurlijk in zijn optiek geheel niet nodig en volledig onzinnig. Nu kan ik iemand niet dwingen, maar na een hele tijd op hem inpraten, gaf hij zich gewonnen en is hij meegegaan. Achteraf bleek hij een scheur in zijn nekwervel te hebben. Toen ik dat hoorde was ik blij dat ik hem toch zo ver heb kunnen krijgen om mee te gaan. 

Sowieso zijn breuken lastig. Een regelmatig gemaakte uitspraak van mij en collega's is dat we niet door een patiënt kunnen heen kijken. We hebben geen röntgenogen. We proberen een inschatting te maken en op basis van totale plaatje nemen we de patiënt mee of laten hem door familie naar het ziekenhuis of naar huis brengen. Soms is het heel erg duidelijk. Ik krijg melding van een dame die is gevallen en niet meer overeind kan komen. Deze dame is exact een eeuw oud en dat maakt dat ik me toch wel direct zorgen maak over haar bewegingsapparaat. Bij aankomst tref ik een vrouw op de grond die haar jonge jaren al een hele tijd achter zich heeft liggen. Ze is gevallen en geeft heel veel pijn in haar bovenbeen en haar heup. Wanneer ik zachtjes over deze plek voel (om te kijken of er sowieso al iets afwijkends is) voelt het alsof haar hele bot in stukken is gebroken. Het  voelt heel naar. Ik geef aan dat ik haar pijnstilling ga geven en naar het ziekenhuis ga brengen. Het kan zijn dat u hier niet zo veel van meekrijg, schreeuw ik in haar oren. (want haar gehoor heeft haar ernstig in de steek gelaten). Word ik dan geopereerd? vraagt ze. Ik geef aan dat ik het niet weet, en ik heb daar zo mijn twijfels over. Sowieso heb ik een bepaald voorgevoel over het verloop van deze gebeurtenis… 

Zoals ik wel eens eerder heb gezegd, ik heb al heel veel reanimaties meegemaakt en uitgevoerd. Ik ben de 100 al ver gepasseerd. De ene is heftiger dan de andere. Uiteindelijk is het reanimatieprotocol best abstract en ben je vooral in het begin druk met technische handelingen. Mooi is het om een patiënt te reanimeren die 20 min later aanspreekbaar door jou in het ziekenhuis wordt gebracht. (te zien in een aflevering van: Als de brandweer seizoen 2 afl 10.). Echter zijn dit meer uitzonderingen dan regel. Soms is een patiënt zo duidelijk overleden dat de hele reanimatie geen zin heeft. 

Ik word naar een reanimatie melding gestuurd waarbij de omstander zegt dat haar vriend stijf op de bank zit en heel koud aanvoelt. Bij aankomst blijken deze waarnemingen te kloppen. Het is duidelijk, een reanimatie starten is hier volslagen zinloos. Wanneer ik met de partner in gesprek ga, blijkt de man al sinds de vorige avond zo op de bank te zitten. Hij was in slaap gevallen en ze wilde hem niet wakker maken, maar toen hij de volgende morgen nog steeds zo zat, vertrouwde ze het toch niet helemaal. Tja, ik had al het vermoeden dat het even geleden was.

Bij een andere melding zijn omstanders al begonnen aan de reanimatie. De persoon is eveneens door omstanders aangetroffen. Als ik binnenkom blijf ik even staan en moet stiekem wel glimlachen. Het been van het slachtoffer blijft hoog in de lucht steken. Als ik de patiënt aanraak, voelt deze ook helemaal stijf en koud. Dat het been in de lucht blijft steken is een gevolg van lijkstijfheid wat enkele uren na de dood optreed. Het wil in ieder geval zeggen dat de patiënt al te lang overleden is om een reanimatie nog succesvol te maken. 

Ik zit met mijn collega te posten als we worden opgeschrikt door de porto. A1 overplaatsing, ofwel de patiënt met spoed van het ene ziekenhuis naar het andere brengen. We haasten ons naar het ziekenhuis en daar lijken ze blij te zijn ons te zien. Er is een man opgenomen die een herseninfarct bleek te hebben. Deze man is behandeld volgens de geldende protocollen alleen is er een complicatie opgetreden en moet deze man naar het Erasmus MC omdat ze hem in het betreffende ziekenhuis niet kunnen helpen met deze complicatie. Als ik bij deze man aankom zie ik allemaal dingen die me erg verontrusten: Niet aanspreekbaar, onrustig, wisselende hartritmes en zo nog een aantal dingen. Mijn collega kijkt me aan en ik zie dat we hetzelfde denken. Hier moet heel snel gehandeld worden. Hij vraagt aan mij: hoe wil je naar het Erasmus MC? (dit is ruim een half uur verwijderd van waar we nu zijn). Ik geef antwoord: zo snel mogelijk. Natuurlijk is het 5 uur in de middag en dus lekker druk op de weg. We overleggen kort: We laten ons net voor Rotterdam opvangen door de politie en doen vandaar uit een spoedtransport. Op de weg naar Rotterdam heeft dit niet heel veel zin omdat de politie dit ook moet organiseren en dit tijd kost. Bovendien is de tijdwinst op de snelweg niet veel groter. Daarentegen in de stad wel. Bij een spoedtransport word elke kruising naar het ziekenhuis afgezet door 1 of meerdere eenheden van de politie zodat de ambulance met de begeleidende politiewagen vrij baan hebben en in een keer op hoge snelheid door kunnen rijden. En zo komt het dat we het Erasmus MC ruim binnen de normale tijd halen en de patiënt kunnen overdragen. Hoe het verder gaat met deze man? Ik heb geen idee, maar een ding weet ik wel. Bij deze patiënt was de factor `tijd` een heel belangrijk element. En wij hebben ons best gedaan om die zo kort mogelijk te houden. Ik bedank de politieagenten voor de samenwerking. Dat zogenaamde `scheuren` heeft zeker wel een functie. Time is brain

Ondertussen hebben we ook al meer dan een jaar te maken met corona. De mensen zijn het zat. Dat merk je aan alle kanten. Ook wij als hulpverleners en zorgmedewerkers zijn het zat. Ik snap dat mensen overal naar toe gaan. Ik ga ze niet tegenhouden. Ik ga zelf ook op bezoek soms. Maar soms word je even op de feiten gedrukt. Ik moet een man ophalen die door de huisarts word ingestuurd met corona. Bij aankomst is de man erg benauwd en heeft absoluut zuurstof nodig. Wij nemen hem mee en brengen hem in het ziekenhuis. 2 dagen later heb ik weer dienst en krijg ik een melding op hetzelfde adres. He, denk ik, daar ben ik eergisteren ook geweest. Ik lees de melding en ziet dat nu de vrouw word ingestuurd met corona en hevige benauwdheidsklachten. Triest verhaal denk ik bij mezelf. Ik neem mevrouw mee en weet eigenlijk niet zo heel veel te zeggen. Later hoor ik dat mevrouw net op tijd in het ziekenhuis was om bij het overlijden van haar man aanwezig te kunnen zijn. En dat mevrouw zelf 3 dagen later zelf ook overlijd. Dit is schijnend. Enkele weken later heb ik toevallig een melding in dezelfde buurt als waar deze mensen wonen. Ik hoef de patient niet mee te nemen en ruim wat spullen op als er een vrouw naar me toe komt. Ze zegt: een stukje verder staat iemand die je wil bedanken. Ik loop met deze dame mee en word begroet door een emotionele dame die zegt dat ze me herkende omdat ik haar vader en haar moeder naar het ziekenhuis heb gebracht. Ze is de dochter van eerder genoemd echtpaar. Ze wil me bedanken. Normaal sta ik niet zo snel met een mond vol tanden, maar nu weet ik niet zo goed wat ik moet zeggen.... In 4 dagen tijd je vader en je moeder verliezen moet verschrikkelijk zijn....

Als de wijn is in de man....

Drank maakt meer kapot dan je lief is. Een enorm geijkte opmerking. Maar anderzijds ook zo enorm waar. En ik moet eerlijk zeggen, het bezorgt ons weer werk. Soms kun je er om lachen, maar meestal is het triest of maakt het me boos.

Wanneer mensen door drank helemaal door het lint gaan, is mijn emmertje empathie heel snel leeg. En eerlijk gezegd, moet ik me dan wel eens heel erg inhouden. Maar dat geld niet alleen de patiënt maar ook wel eens omstanders of familie. Ik vraag me soms werkelijk af of die naïviteit oprecht is, of dat er een spelletje word gespeeld. Weliswaar heb ik al vaker over drank geschreven, maar toch komt er hier weer een ervaring waarbij drank in het spel is.

Of we willen gaan naar adres x. Daar is een jongeman in huis die dermate onder invloed is van alcohol dat hij totaal geen reactie meer geeft. De jongeman is door de politie bij een corona feestje opgepikt en de politie was zo coulant om hem thuis te brengen. Thuis gaf de jongeman geen krimp meer en de politie besluit samen met de ouders deze jongeman onder een koude douche te zetten om het weer wakker te laten worden. Niet eens zo`n heel gek idee. Zoonlief geeft echter nog steeds geen krimp en hij word op een bed gelegd en de ambulance word er bij geroepen om met een medische blik eens te komen kijken. En laat ik nu diegene zijn die het geluk heeft om dat te mogen doen. (of hij heeft geluk dat ik mag komen kijken…).

Ter plaatse gekomen word ik opgewacht door de politie en die vertelt mij het hele verhaal. Ik ga kijken en op de bovenverdieping ligt inderdaad een jongeman, drijfnat van de genoten douche, op een bed. Ik roep zijn naam, schud wat heen en weer en pas wat krachtiger middelen toe. Hij lijkt inderdaad ver van de wereld. Ik meen echter wel een knippering van zijn ogen gezien te hebben die er op wijzen dat hij zijn best doet om zich slapend te houden. Alleen na die ene oogknippering komt er niets meer. Tja, dan geef ik hem het voordeel van de twijfel. Ik heb ook geen zin om hier de hele nacht aan een bed te staan van een comazuipende jongeman.

Ik zeg tegen agenten en ouders dat ik hem in een ziekenhuis ga brengen. Natuurlijk snappen de ouders niet wat er gebeurd is. Hij drinkt nooit zoveel en dit kennen ze helemaal niet van hem. Tja, dat zou kunnen… Alleen is de jongeman nog drijf nat van de douche, dus zeg ik dat zijn ouders droge kleding moeten pakken zodat hij niet onderkoelt raakt en droog mee naar het ziekenhuis kan.

Snel word de jongeman ontdaan van zijn natte goed. De jongeman die nergens op reageerde. De jongeman die geen krimp gaf bij een pinprikkel. De jongeman die enorm veel gedronken heeft zodat hij zich niet bewust is van de wereld om zich heen. Echter, wanneer in bijzijn van 2 vrienden, 2 agenten en zijn ouders, zijn broek uit getrokken word, weet hij niet hoe snel hij zijn mannelijkheid moet bedekken. Ok, denk ik, zo ver heen, maar wel het besef hebben dat het nogal gênant is wanneer je in je geboortekostuum ligt ten aanzien van een aantal toeschouwers. Dit bevestigt mijn vermoeden nog meer. Deze jongeman is helemaal niet zo ver weg als dat wij denken. Maar goed, hij heeft alle reden om dit wel te veinzen. 1. Weggehaald van een illegaal corona feestje. 2 door de politie thuisgebracht. 3. Enorm veel gezopen heeft. 4. Ook nog eens uitgekleed word door mensen van de ambulance. Tja, ik zou ook willen slapen denk ik.

Maar goed, plan A is gemaakt en die gaan we uitvoeren. Droge kleding aan en de jongen `slaapt` weer gewoon verder. Dan nog een trap af. Ik ga een jongeman niet zelf de trap afdragen en na enige aansporing lijken zijn benen het toch een beetje te doen. Ondersteund door een agent `loopt` hij de trap af. De jongeman is het ondanks zijn diepe slaap toch niet eens met het beleid, want halverwege de trap besluit hij zijn tanden in de arm van de agent te zetten. Ik heb oprecht bewondering voor mijn blauwe collega. Rust bewaren en rustig reageren. Ik denk dat ik anders had gereageerd. Maar goed, iemand die zo diep slaapt en wel bewust zijn tanden in iemand zijn arm kan zetten is helemaal niet zo ver weg als dat hij wil laten zien. Ik ben er inmiddels al helemaal klaar mee en nadat we hem op de brancard hebben gelegd gaan we snel naar het ziekenhuis. Je doet het jezelf aan, en op het moment dat we je helpen ook nog eens je tanden in iemand zijn arm zetten… mij ben je kwijt vriend.

Gelukkig viel de bijtwond in de arm van de agent mee, maar het principe is ronduit belachelijk te noemen. De agenten hadden je ook op een bureau vast kunnen houden in plaats van thuis brengen bij je vader en moeder. Deze welwillendheid word op deze manier nogal verkeerd beloond. Gelukkig zijn gedachten niet te lezen. (non-verbale communicatie wel volgens mijn collega…)

Een andere jongeman besluit een avondje door te zakken in een kroeg. Best gezellig zou je denken. Maar ja, als je het alleen maar doet om indruk te maken bij mensen die je niet zo goed kent. Op het moment dat hij van zijn kruk valt, vind de barman het genoeg en stuurt hem de tent uit. Daar lig je dan, op de straat voor de kroeg. Gelukkig zijn die vage vrienden van deze jongen nog wel zo aardig dat een van hen hem mee naar huis neemt. Een bovenwoning naast het café. Daar ligt hij dan te braken en dronken te zijn. Maar ja, deze mensen weten niet goed wat ze er mee aan moeten dus bellen de ambulance. Ik kom ter plaatse en merk dat de jongeman vooral erg dronken is maar niet mee hoeft naar een ziekenhuis. Tja, hoe gaat hij naar huis dan. In zijn telefoon staat het nummer van `mama`. (handig die vingerafdruk ontgrendeling...). Mama wakker gebeld om 3 uur in de nacht. Deze vind het maar lastig. Want het is nacht en dan moet ik helemaal in de nacht mijn zoon ophalen. Kunnen jullie hem niet brengen? Nee dat kunnen wij niet, ik ben niet de BOB-bus ofzo. Hij ligt op adres x waar hij het hele tapijt heeft ondergekotst. Dus aan u de eer om hem op te halen. Tja, nou als dat dan echt moet. Ja, je kan hem ook laten liggen, maar ik denk niet dat het door de bewoners van deze woning gewaardeerd gaat worden. Een bloemetje en een excuus zou sowieso erg op zijn plaats zijn. Ik zou er niet heel gelukkig van worden als een onbekend persoon mijn tapijt onderkotst. 

Uiteindelijk heeft moeder hem opgehaald. Helaas heb ik zijn gezicht niet kunnen zien toen hij de volgende dag in zijn eigen telefoon foto`s ontdekte van hem zelf in een laag braaksel op een hoogpolig tapijt....

Een ander voorval waarbij drank de overhand heeft betreft wederom een jongeman. Deze woont thuis bij zijn ouders. Nog te jong om een rijbewijs te halen. Zijn ouders zijn naar bed en de jongeman besluit, zonder medeweten van de ouders, een hele fles Bacardi naar binnen te klokken. Aangezien een liter binnen 2 uur sowieso al veel is, lijkt het me voor dit jongmens helemaal niet zon goed idee.

Ouders slapen maar worden wakker van een harde klap in de keuken. Wanneer ze beneden komen ligt zoonlief in zijn eigen braaksel op de keukenvloer. Ook deze jongeman reageert niet. Goed, thuis laten gaat hem niet worden, dus opladen en naar het ziekenhuis. Op de brancard gelegd en de auto in. In de auto wil ik nog even een infuus plaatsen zodat ik wat vocht kan geven. Dat ene kleine prikje is op een of andere manier een trigger. Ik kan een stuwband aanleggen zonder dat hij reageert. We leggen hem op de brancard zonder enige reactie. Maar dat ene prikje… Binnen 2 seconden heb ik een dreun te pakken. Ok, gaan we het op die manier spelen. Dan geen naaldje, mijn idee. Maar heb hem wel even heel goed duidelijk gemaakt dat ik er niet van gediend ben dat hij aan me zit en ik geef hem het zeer dringende advies om zijn handjes thuis te houden. Er gaat er maar een winnen, en dat ben ik. 100% zeker.

In het ziekenhuis aangekomen word hij op een bed gelegd. Ik draag de patiënt over en stel voor dat mijn collega en ik even blijven wanneer ze bloed moeten prikken. Gezien zijn reactie op de prik in de ambulance niet overbodig. Zo gezegd zo gedaan. Wij houden zijn arm vast en de verpleegkundige kan bloed afnemen. Maar wederom is de jongeman er blijkbaar niet van gediend. Hij komt bijna tegen het plafond. De hele afdeling oncologie krijgen we naar ons hoofd geslingerd. En als ik de jongeman moet geloven werken er op deze SEH allemaal prostituees.

Moeders heeft plaats genomen aan het voeteind van het bed. Ze praat op de jongeman in met nogal zachte bewoording. `jongen, doe eens rustig. Deze mensen willen je alleen maar helpen`. En `jongen, luister nu eens gewoon naar de zuster`. Enz. Nee dit gaat wel werken denk ik. Moeder, word het niet eens tijd dat je een goed boos word op deze jongen. Want dit gedrag slaat werkelijk helemaal nergens op. En met deze bewoording van je ga je niets bereiken. Uiteindelijk is het bloed afgenomen en gaan we verder. Ik ben er klaar mee.

Ik weet het, is het verwijtbaar? Geen idee. Mijn kinderen zijn nog jong en wie weet wat mij nog te wachten sta. Maar ik verbaas me wel hoe verschrikkelijk naïef sommige mensen zijn. Niet iedereen zal die ambulancebroeder vriendelijk en empathisch vinden.

Dokter Google...

 Het is nacht in Rotterdam. En Rotterdam heeft weer het geluk dat deze broeder nachtdienst heeft. Tenminste, dat houd ik mezelf maar voor, want zelf ben ik in de regel wat minder blij met nachtdiensten. Maar okay, het is part of the job. En samen met je collega maak je er het beste van en worden het meestal wel leuke diensten. Het is niet het werk in de nacht, dan wel het slapen overdag. Maar goed, ik ben daar niet de enige in en zal u er verder niet mee vermoeien.

We zijn nog maar net klaar met een andere rit als we weer worden gekoppeld aan de volgende melding. A1, Pijn op de borst. Aangezien pijn op de borst kan betekenen dat het hart in de problemen zit, word een melding als deze altijd met spoed gereden. Gelukkig blijkt het in veruit de meeste gevallen mee te vallen. 

Maar goed, met een hoop bombarie en geflits rijden wij naar het opgegeven adres. (je staat er versteld van hoe druk het soms midden in de nacht is op de weg). Ergens in een van de hoge gebouwen in Rotterdam verwacht een patiënt ons. De deur wordt al geopend als ik uit de auto stap. Jaja denk ik, ik moet mijn spullen nog pakken. Niet zo ongeduldig alstublieft. 

We spoeden (relatief begrip in sommige liften) ons naar de 12e etage. Daar aangekomen worden we opgewacht door een persoon die ons duidelijk zenuwachtig de woning binnen laat. Ik stel de patiënt voor om te gaan zitten zodat we wat dingen kunnen controleren. Ik neem plaats naast de patiënt en begin een vragenuurtje. Mijn collega sluit de patiënt ondertussen aan de monitor zodat we ook wat parameters in beeld krijgen.

Soms verbaas je je van antwoorden van een patiënt. Zo ook hier. 

-Wanneer zijn de klachten begonnen? Vraag ik. 

-Ooh, 4 dagen geleden begon dit al. 

-En wat is er dan veranderd dat u nu na 4 dagen ineens midden in de nacht een ambulance nodig heeft? Waarom bent u nog niet bij de huisarts geweest? Als het werkelijk een probleem aan uw hart is, is de tijd voor een effectieve behandeling al zeer ruim overschreden.

-Maar mijnheer, ik heb zoveel klachten en ik heb zelf al de hele avond op internet gezocht wat het kan zijn en ik denk dat ik nu een hersenbloeding heb. 

- en waarom denkt u een hersenbloeding te hebben? Alle controles die ik ondertussen gedaan heb wijzen absoluut niet naar een probleem in de hersenen.

- kijk mijnheer, dit heb ik gevonden..

Toen kwamen er 5 (!) A4-tjes met beschrijving en tekeningen. Ik vraag waar al deze informatie vandaan komt. Dan geeft ze aan dat ze heel lang heeft gegoogeld en toen tot deze conclusie is gekomen. Ik bekijk al deze papieren welke helemaal vol staan met tekeningen en beschrijvingen. Pijn door het gehele lichaam, werkelijk alles wordt benoemd en getekend. Ik zie organen en ledematen die ik zelf nog nooit in verband heb gebracht met een hersenbloeding. Van pijn in de kies, tintelingen in de tenen en vingers, raar gevoel in de buik, pijn op de borst. Werkelijk overal zit pijn. Er is geen verband in te krijgen. Maar volgens de aantekeningen van mevrouw komen al deze klachten doordat ze een hersenbloeding heeft. En, geeft ze aan, je moet echt niet denken dat ik gek ben hoor.

Nou, wat ik denk zal ik maar even voor me houden. Als ik naar mijn collega kijk, zie ik wel dat we hetzelfde denken. Middels metingen en wat ik zie, kom ik wel tot de conclusie dat mevrouw enorm gespannen is en daardoor aan het hyperventileren is. Werkelijk alles wat we meten is goed. Ik deel mijn mening ook met mevrouw en geef aan dat ik ze niet mee neem naar het ziekenhuis en dat ze morgen naar haar eigen huisarts moet gaan. Ze leek wat gekalmeerd. Maar op het moment dat ze het idee heeft dat ik ze niet mee wil nemen, komen alle klachten in alle hevigheid terug. Ze heeft een pijnscore van 11 op een schaal van 1 tot 10. Ik blijf nog een poosje in gesprek en de klachten nemen langzaam weer af. Maar op het moment dat ik langzaam weer aangeef dat ze niet mee hoeft, begint het hele riedeltje weer opnieuw. Daarbij wordt een paar keer gemeld dat ik natuurlijk geen dokter ben. Nu heb ik me nog nooit als dokter voorgesteld, dus daar heeft ze absoluut gelijk in. Maar blijkbaar valt deze patiënt onder de categorie patiënten die alleen maar adviezen van je aanneemt als je je voorgesteld heb als dokter. 

Tja, en nu. Ik overweeg een aantal opties. Ik stel haar voor dat ze naar de huisartsenpost kan gaan. Ik maak wel een afspraak voor haar. Maar nee, zelf (via fam, vrienden, taxi naar de HAP) is absoluut niet mogelijk. Kijk ik ben geen taxi, en een beetje zelfredzaamheid mag ik toch wel verwachten. Ik zie absoluut geen acute afwijkingen dus ze kan heel goed zelf naar de dokter.

Maar ja, ik weet al dat deze dame niet zelf naar de dokter gaat. En als ik deze dame thuislaat, staat er hoogstwaarschijnlijk na 20 minuten weer een ambulance omdat ze weer 112 gaat bellen. En ja, dat is ook niet de oplossing. 

Ik bel het ziekenhuis waar ze bekend is. Ik doe mijn verhaal en zeg dat ik niks kan beginnen met deze patiënt. Er wordt in het dossier gekeken en ik merk enige herkenning aan de andere kant van de telefoon. Kom ze maar brengen dan kijkt de dokter haar hier nog wel een keer na.

Ik heb mevrouw in het ziekenhuis gebracht en overgedragen. Het is de makkelijkste weg om iemand in een ziekenhuis te brengen. Dan kijken ze er daar maar naar. Maar dit geeft me helemaal geen goed gevoel. Deze dame had mijns inziens helemaal geen acute hulp nodig midden in de nacht, maar door haar stellige overtuiging en de beperkte opties is het toch deze oplossing geworden. Ze had gewoon thuis kunnen blijven maar, zoals ik al zei, dan staat er na een tijdje weer een andere ambulance. Tja, en is dat een goede optie?

Soms kom je bij situaties waarbij je het gevoel heb: dit is zo verschrikkelijk onnodig.

De pieper gaat en we worden gestuurd naar een melding op een N-weg. Dat zal een ongeval zijn, en aangezien N-wegen tot de gevaarlijkste horen wat betreft ongevallen, gaan we maar snel op pad. Onderweg worden we bijgepraat. Een collega is al onderweg en het betreft een ongeval tussen een personenauto en een vrachtwagen. Tja, dan kan meevallen, maar ook heel ernstig zijn. 

Het is in het begin van de avond, maar in deze tijd van het jaar is het al om 5 uur donker. Dus ook dit ongeval heeft in het donker plaatsgevonden.

Al ver voordat we ter plaatse zijn, zien we een hoeveelheid zwaailichten die ons de plaats van het ongeval aanwijzen. Als ik aankom, zie ik een grote ravage. Een vrachtwagen staat letterlijk dwars op de weg. Wat is hier gebeurd dat zelfs een vrachtwagen dwars op de weg komt te staan. Ik meld me bij mijn collega van de rapid responder en vraag wat de situatie is. 2 slachtoffers in een personenauto die er wonderwel aanspreekbaar en stabiel uit zien. De auto is totall-loss. Door de hele auto hangen lege airbags. Ik neem de beide patiënten in mijn ambulance en doe controles. Wonderwel lijkt het mee te vallen. Aangezien ze wel wat klachten hebben, in combinatie met het ongevalsmechanisme, gaan deze mensen zeker wel mee naar het ziekenhuis. 

Dan vraag ik nog een wat er is gebeurd. Deze mensen reden op deze N-weg in het donker. Er is ook geen straatverlichting. En ineens stond daar een vrachtwagen overdwars op de weg. Doordat deze overdwars stond, was ook de achterverlichting niet zichtbaar. De trailer (een leeg container chassis) is donker met een paar kleine oranje lampjes aan de zijkant. De bestuurder van de auto zag ineens deze combinatie staan, heeft nog geremd, maar met een snelheid van 100km/h kun je dat niet meer ontwijken en is volop tegen een van de banden van de trailer aan gereden. 

Wanneer ze een aantal meters er naast tegen de trailer waren gereden had ik niet willen weten hoe het afgelopen was. Dan hadden ze er totaal onderdoor gegaan. En de auto zou dan veranderd zijn in een cabrio…

Maar waarom stond die vrachtwagen daar dan? Wat blijkt: de chauffeur was verkeerd gereden en wilde draaien. Nu maakt iedereen wel eens een domme beslissing. Maar draaien op een donkere N-weg, waar de snelheid 100km/h is, waar een dubbele doorgetrokken middenstreep is, en waar de weg niet eens breed genoeg is om een hele vrachtwagen combinatie te keren en je een paar honderd meter de verkeerslichten van een grote kruising kunt zien, kan ik alleen maar benoemen als erg  dom. Ik ben geen chauffeur, ik ben geen politieagent en ik ben geen verkeersdeskundige. Maar de enige conclusie die je hier kunt trekken, is dat het een heel stomme actie is. En ik geloof dat de collega`s van de politie er net zo over denken. Anders hadden ze vast dat roze papiertje wel terug gegeven aan de chauffeur…

Hier had dokter google wellicht uitkomst kunnen bieden. Dokter Google maps wel te verstaan…

Gescheiden zonder afscheid....

Help me, broeder (…) Wat gaat er met me gebeuren? Moet ik ook in het ziekenhuis blijven? Zomaar een vraag van een patiënt die ik naast me heb in de ambulance. De angst is van haar gezicht af te lezen.

Nu zijn patiënten wel vaker angstig en vaak kan ik de angst wel wegnemen. Alleen deze keer raakt het me. Ik kan ook haar vraag niet anders beantwoorden dan met: Ik weet het niet.

Terug naar de melding. Deze komt van de huisarts die bij de patiënt ter plaatse is. Patiënt is duizelig en licht benauwd. Vooral dat laatste is in deze tijden een symptoom die alle bellen laat rinkelen. Maar ook een (vermoedelijke) corona patiënt kunnen we als ambulancedienst prima behandelen. Ter plaatse word ik buiten opgewacht door de huisarts. Deze komt met een zeer triest verhaal. Patiënt is benauwd en gespannen. De vorige dag is haar partner overleden in het ziekenhuis aan de gevolgen van het corona virus. Patiënt is nu bij haar dochter om praktische zaken te regelen rondom de uitvaart. Daar kreeg ze het benauwd en voelde ze zich duizelig. Hierop heeft de dochter de huisarts gebeld en zo is alles aan het rollen gegaan.

Gezien het hele verhaal, hijs ik me in een isolatiepak en ga mevrouw binnen ophalen. Ik heb met mevrouw te doen. Ze weet zich duidelijk niet goed raad met de hele situatie en ik vertel haar dat we naar het ziekenhuis gaan voor verder onderzoek. Later zegt ze dat ze toch niet benauwd is, maar mijn observatie vertelt iets anders.

Het is een eindje rijden naar het ziekenhuis en ondertussen heb ik een gesprek met mevrouw. Ze vertelt heel open over de situatie. Haar man is een week of 10 geleden opgenomen in het ziekenhuis omdat hij geopereerd moest worden. In aanloop van deze operatie kon hij niet thuis blijven. Na een tijdje is hij overgeplaatst naar een ander ziekenhuis waar de uiteindelijke operatie zou plaatsvinden. Een week of 2 geleden is er een gesprek geweest met mevrouw en is aangegeven dat mevrouw, m.b.t. het coronavirus, in een risicogroep valt en dus niet meer op bezoek mag komen bij haar man. Coronaregels van het ziekenhuis… Een week geleden heeft mevrouw te horen gekregen dat haar man positief is getest op corona en dit dus in het ziekenhuis heeft opgelopen. Het gaat slechter met mijnheer en uiteindelijk overlijdt hij aan de gevolgen van het coronavirus.

Ik vraag aan mevrouw of ze hem nog een keer heeft gezien. Of dat ze bij het overlijden aanwezig was. Maar helaas (en ik zie pijn in haar ogen) viel zij onder de risico groep en mocht niet in het ziekenhuis komen. Haar dochter is er wel geweest, want die mocht wel heel even op bezoek.

Maar waar is uw man nu? En heeft u hem nu al gezien dan. Nee, nogmaals, ik heb Dirk 14 dagen geleden voor het laatst gezien. Ik mag hem niet zien. Hij ligt nu in een rouwcentrum in de koeling. Daar hebben ze hem in een zak gedaan in verband met het virus. En die zak mag niet open. Ik mag ook niet heel even kijken naar zijn gezicht.

Wat een verhaal. Het raakt me. Wat een pijn, verdriet en emotie zit er in dit verhaal.

En nu moet ik van de dokter zelf naar het ziekenhuis omdat ik het benauwd zou hebben. Ik ben bang. Dat laatste snap ik volkomen. Het maakt de verwerking niet makkelijker. En wie zegt haar dat ze weer naar huis kan?

Ze heeft haar verhaal gedaan en dan komt de vraag: Help me broeder, wat gaat er met mij gebeuren? Ik vertel haar dat ze op de SEH word opgenomen en dat ze getest zal worden. Afhankelijk van de uitslag van de test en de conditie van haar zelf zal er een beleid worden gemaakt. Maar ik kan haar dus geen duidelijk antwoord geven. Helaas…

Ik heb te doen met deze mevrouw. Angst voor het onbekende. Geen afscheid kunnen nemen van haar levenspartner waar ze al jaren lief en leed mee deelde. Weken geleden opgenomen in een ziekenhuis voor een operatie. En nu bericht dat hij is overleden. Dat is niet te bevatten. Ze zegt ook dat ze het eigenlijk niet gelooft of beseft. Dit lijkt me volkomen logisch. Hoe kun je nu geloven dat je partner is overleden zonder dat je het hebt gezien.

We zijn bij het ziekenhuis en ik draag mevrouw over aan het personeel aldaar.

Later denk ik nog terug aan dit hele verhaal. Laat ik voorop stellen dat we uiterst voorzichtig moeten zijn met het coronavirus. Het word onderschat door veel mensen. En ja, voor veel mensen verloopt de ziekte mild. Maar lopen we door alle maatregelen ook niet aan een heel hoop aspecten voorbij?

Ik heb eerder een stuk gezien van een medisch ethicus die heel objectief de vraag stellen of het wel verantwoord is wat we allemaal doen wat betreft maatregelen. Ouderen die overlijden door eenzaamheid. Tehuizen die op slot gaan zonder de bewoners daar te vragen naar hun wensen.

Had er voor de mevrouw die ik beschreef echt geen mogelijkheid geweest om maar even bij haar man te zijn? Nee, ze viel in de risicogroep dus word de toegang tot het ziekenhuis ontzegt.

Ik denk, dat wanneer er aan mevrouw was gevraagd of ze even naar haar man mocht ondanks dat er een risico bestond het virus op te lopen, dat ze deze mogelijkheid zeker had aangepakt. Maar hoe groot is dit risico daadwerkelijk? Is het echt niet mogelijk dat mevrouw volledig ingepakt word (zoals wij en alle zorgmedewerkers op de betreffende afdeling) en dan even een laatste groet bij haar man kan brengen? Natuurlijk valt ze in de risicogroep, maar met voorzorgsmaatregelen reduceer je het risico een heel eind. Nee het is niet weg, maar wel een stuk minder. Ja, zorgmedewerkers moeten wel, want anders valt de zorg stil. Maar persoonlijk vind ik het belang van deze vrouw om haar man nog een keer te kunnen bezoeken dermate hoog dat met de nodige voorzorgsmaatregelen dit mogelijk gemaakt moet kunnen worden.

Het gaat niet over complete familie bezoeken. Ook niet over grote aantallen. Enkel en alleen een man of vrouw die de mogelijkheid moet krijgen om de partner nog een laatste keer te zien. Nogmaals, het coronavirus moet zeker niet worden onderschat, maar sommige belangen worden te makkelijk aan de kant geschoven.

Ik ben het er volledig mee eens dat er een zorgvuldig beleid gemaakt moet worden. Maar als ziekenhuis (in sommige gevallen) zelf schrijnende verhalen naar buiten brengen terwijl je zelf beleidmaker bent, komt wel dubbel over. Zie het als een winkeleigenaar die zijn winkel op slot doet en met klanten mee gaat klagen dat de winkel niet geopend is.

 

In de knoop

Psychiatrie, ooit heb ik wel eens gezegd dat het niet echt mijn ding is. Nog steeds staat het niet boven aan mijn lijstje met `leuke` dingen. De grootste ergernis van de psychiatrische zorg is echter dat je soms letterlijk tegen muren aan loopt om zorg georganiseerd te krijgen. Dus niet zozeer de ziekte zelf. Al is inlevingsvermogen bij een psychiatrische aandoening wat moeilijker dan bij een somatische aandoening. Iemand die een been breekt ziet er pijnlijk uit en het letsel is heel duidelijk zichtbaar. Ziekten in het hoofd zijn voor de buitenwereld niet zichtbaar. Ook niet voor mij als ambulanceverpleegkundige. Echter heb ik door de jaren heen wel meer begrip gekregen voor psychiatrische ziektebeelden. Er is echter een groot onderscheid in begrip gebaseerd op het ontstaan van een psychische gesteldheid. Voor iemand die drugs gebruikt heeft en vervolgens doordraait kan ik nog steeds niet veel begrip opbrengen. Echter zijn er veel aandoeningen die ontstaan zijn op basis van gebeurtenis in het verleden. Mensen raken daardoor in de knoop en hebben zelf geen grip meer op de situatie. Hierdoor kunnen er zeer schrijnende situaties ontstaan. Soms kan ik dan alleen maar meelijden hebben met de patiënt. De volgende situatie is een voorbeeld van iemand waar ik alleen maar meelijden mee kan hebben. En voor de familie overigens.

We krijgen de melding dat er een man aan het doordraaien is. Deze man is door de huisarts en acute dienst psychiatrie gezien en de acute dienst heeft beoordeeld dat deze man een crisismaatregel krijgt. Een crisismaatregel houdt in dat een patiënt verplicht (dus tegen zijn zin) opgenomen moet worden omdat de patiënt een gevaar is voor zichzelf of voor zijn omgeving. De patiënt is bekend met PTSS. Dit heeft hij opgelopen in het verleden en dat zorgt er soms voor dat hij in een psychose beland en alles en iedereen als een bedreiging ziet en het gevoel heeft zichtzelf te moeten verdedigen. 

De acute dienst is ter plaatse en wacht ons in de straat op. Familie is aanwezig en hier reageert de man wel rustig op. Hij heeft al gezegd dat hij niet vrijwillig mee zal gaan, want wij willen alleen maar kwaad doen. De meegestuurde politie komt ook ter plaatse en we gaan in overleg hoe we het gaan doen. Je zoekt met elkaar een balans en probeert met de minst ingrijpende maatregelen deze man mee te krijgen. Echter zijn we door de familie gewaarschuwd dat de man niet vrijwillig zal meewerken. We zijn niet uit op geweld. En willen het liefst escalatie voorkomen. Ook de politie is niet uit op geweld en heeft het beste met de man voor. Je maakt besluiten waarbij een balans gevonden moet worden tussen: eigen veiligheid, de veiligheid van de patiënt en zijn omgeving. Je wilt ook niet dat het uit de hand loopt en hoopt op een snelle afhandeling. Wel ben ik erg blij dat de politie aanwezig is omdat zij net iets meer middelen hebben om te handelen wanneer de situatie mocht escaleren. We proberen de man eerst door praten mee te krijgen hebben we besloten. De man ziet ons aankomen en begint agressief te praten. Naarmate hij zich meer in het nauw voelt lijkt hij bozer te worden. Op een gegeven moment begint hij met spullen naar ons te gooien. Dan besluiten we dat de politie de man moet overmeesteren zodat ik wat medicijnen kan toedienen. Zoals gezegd, gebeurt. De man wordt door de politie geboeid en hij krijgt van mij medicatie waardoor hij na 10 minuten in slaap valt. We rijden hem op de brancard in de ambulance en laten zijn vrouw en familie nog even kijken. De tranen lopen over haar wangen. Ik klop haar op de schouder. Wat moet het verschrikkelijk zijn om je partner overmeesterd te zien worden en geboeid een ambulance in geschoven zien worden. Alleen omdat het in het hoofd niet goed gaat. Gekweld in je eigen psyche. De familie begrijpt heel goed dat we geen andere keus hebben en spreekt ook uit dat dit beter is. We brengen de man naar een psychiatrische instelling en ik hoop van harte dat hij daar na een goede behandeling weer snel naar huis kan. Wat een verleden al niet kan doen met je.  

Een andere keer krijgen we een melding dat een vrouw (72) zichzelf in haar arm heeft gestoken met een keukenmes. Als wij aankomen in de instelling waar ze woont, word ze in bedwang gehouden door 2 medewerkers. De wond is verbonden maar ze probeert het verband er af te halen. Tussendoor roept ze steeds dat ze helaas verkeerd heeft gestoken en dat ze dood wil. Het leven heeft voor haar geen zin en het liefst wil ze nu nog dood. Broeder, geef me alstublieft een spuitje want ik wil zo snel mogelijk dood. Tranen lopen over haar wangen en ze is vol emotie. Met lange halen huilt ze haar verdriet eruit. Tussen alle snikken, vloeken en verdriet door komt langzaam haar verhaal naar boven. Ik heb meelijden. Ze blijft herhalen dat ik maar een spuitje moet geven. Het staat volgens haar zelfs op papier. Maar ze bedoelt een `niet-reanimatie-verklaring`. Ik zeg haar dat ik nooit een spuitje kan en mag geven dus die optie heb ik niet. Wel beloof ik haar te helpen. Dat is er nog even een krachtmeting omdat ze probeert los te komen uit mijn greep en die van een medewerker. Na een uur is ze rustiger en lijkt ze redelijk tot zinnen te komen. Echter is de doodswens er nog steeds. Ik kan haar in deze toestand niet achterlaten en neem contact op met de acute dienst voor een beoordeling. Na een uur krijg ik te horen dat ik mevrouw in een instelling kan brengen ter beoordeling. Nadat ik haar heb overgedragen denk ik nog even na over de situatie. Ik heb meelij met haar. Dat je psychisch zo overloopt dat je alleen maar kan wensen dat het leven stopt. Wat moet je dan in de knoop zitten.

Als ik een paar dagen later een man op moet halen die door de politie van straat is gehaald omdat hij mensen lastigviel en spullen vernielde bij woningen is mijn empathielevel een heel stuk lager. Deze man is in een psychose terecht gekomen door het gebruik van grote hoeveelheden drank en drugs. Gelukkig rijdt de politie mee, want een ambulance is niet echt een geschikte plaats om samen met een patiënt te zitten die elk moment kan doordraaien. Zijn toestand balanceert tussen agressie, schelden en seksueel ongeremdheid. Als je niet eens doorhebt dat je jezelf hebt ontkleed en bevuilt heb je net een beetje te veel goodies ingenomen. Maar hoe hard het klinkt, dit is gebaseerd op drugs en drank en dan kan ik alleen maar denken, je doet het helemaal zelf. 

Voel ik me in zulke situaties onveilig? Nee dat niet, maar ik neem wel mijn maatregelen. De ene keer laat je politie meerijden in de ambulance omdat je niet wilt dat de patiënt de hele keet verbouwt. De andere keer is de situatie onder controle en kun je het alleen af of vraag ik de politie achter ons aan te rijden. Er zijn namelijk patiënten die heftig reageren op het zien van een politie-uniform. 

Soms kun je je nog steeds verbazen hoe snel je van de ene situatie in de andere kunt belanden. We krijgen een melding van een vrouw die belt dat haar vader benauwd heeft, niet reageert en blauw ziet. Het wordt een spoedmelding (A1) en komen bij de flat aan. Omdat vooraf meestal niet bekend is of een patiënt wel of geen reanimatie wil, nemen we alle spullen mee omdat je er niet om verlegen wilt zitten als je het nodig hebt. En deze melding heeft er alle schijn van. 

Boven gekomen worden we opgewacht door de dochter en die vraagt waarom we alle spullen meenemen want haar vader is terminaal en gaat volgens haar overlijden. Ik besluit haar nu even te negeren en wil eerst de patiënt zien. Ik kom in de slaapkamer en zie een enorm uitgemergelde man op bed liggen die oppervlakkig adem haalt en nergens op reageert. Wanneer ik heel snel de omgeving in me opneem, merk ik dat de patiënt ernstig ziek is. Zijn postuur, maar ook de aanwezigheid van diverse hulpmiddelen waaronder een zuurstof apparaat. 

Ik sluit snel wat apparatuur aan om te zien waar we staan. Dan vraag ik snel aan de dochter wat de toestand is. Ze geeft snel aan dat mijnheer terminaal ziek is en uitbehandeld is. In het ziekenhuis is een niet reanimatieverklaring. Maar haar moeder heeft in paniek gebeld omdat die haar man niet meer wakker kreeg. Ik begrijp de situatie en vertel dat ik inderdaad verwacht dat mijnheer zal overlijden. De metingen die ik doe zijn weinig hoopvol. Echter verandert de situatie niet gedurende mijn aanwezigheid. De patiënt ligt in comateuze toestand in bed. Gelukkig is deze wel comfortabel. Ik besluit te gaan overleggen met de huisarts voor een beleid. Wanneer ik aan het bellen ben verandert de situatie opeens vrij plotseling en geef snel aan de huisarts door dat ze moet komen en dat ik verwacht dat het overlijden nu gaat plaatsvinden. Ik zeg tegen de partner dat die naast bed moet gaan zitten omdat ik denk dat hij nu overlijd. Enkele ogenblikken later geeft mijn monitor aan dat het hart inmiddels volledig is gestopt en dat de patiënt is overleden. Met mijn collega verschonen we het bed en leggen de patiënt netjes en enigszins toonbaar in bed. We wachten op de huisarts zodat die de zorg kan overnemen. Ik vraag aan de familie of we nog iets kunnen betekenen en leggen in grote lijnen uit wat er nu gedaan moet gaan worden.

Ik kijk mijn collega aan als we weggaan. We zijn beide tevreden over de gegeven zorg. Ook dit hoort bij ons werk. Na het overlijden van een patiënt zal ik (wanneer mogelijk) altijd zorgen dat de patiënt er netjes bij ligt. Voor de familie is dit het laatste wat je kunt doen. En deze indruk is vaak blijvend. Deze zorg duurt meestal wat langer, maar vind ik een van de belangrijkste aspecten. Hiermee maak je het verschil tussen goede en slechte zorg is mijn opvatting. Nabestaanden moeten het gevoel hebben dat je met zorg en respect hebt gehandeld. Ik ben tevreden wanneer ik wegloop met het gevoel: zo zou ik het zelf ook gewild hebben.

Duik naar het oneindige

 

Roerloos ligt hij op het zand. Zijn donkere huid glimt in de laatste zonnestralen. Gaaf en passend bij een jong lichaam. Zijn lange haren druipen nog van het water. Om hem heen liggen allemaal spullen, tekenen van de heftige strijd die hier is gestreden. Helaas verloren. Overleden... Verdronken. Een jongvolwassen man. Samen met een vriend gaan zwemmen. Het is tenslotte enorm warm en wie zoekt er geen verkoeling. Iedereen probeert het voor zich op een of andere manier aangenamer te maken. En een voor de hand liggend  middel is tenslotte water. Ondoordacht zonder te kunnen zwemmen het water in. Maar het water word steeds dieper. Nu kunnen we op allerlei manieren oordelen hoe dom het is om zonder te kunnen zwemmen het water in te gaan. Maar nemen we allemaal niet eens een risico die achteraf goed afgelopen is. Beseffen we zelf dat ons leven tegen een boom of vrachtwagen kan eindigen als we het gaspedaal van de auto te ver in trappen. Of wanneer we toch nog even een stapje harder lopen als het verkeerslicht op rood springt? Natuurlijk vinden we dat allemaal dom, maar ik denk dat iedereen wel een situatie kan opnoemen waarbij we onnodig risico hebben gelopen. 

Voor deze jongeman is het helaas fataal. Verkoeling zoeken vanwege het weer en verdrinken. Hoe triest en zonde. Als ik nog een blik op hem werp denk ik: wat jammer van deze jongeman.

We zijn aan het werk en hebben er al wat ritjes op zitten. Waterongevallen zijn schering en inslag bij deze temperatuur. We zijn net klaar bij een ander melding van een persoon te water (die gelukkig wel goed afgelopen is) als we de volgende krijgen. De melding voorspelt al niet veel goeds. Man is aan het zwemmen met een vriend. De man komt in de problemen en de vriend probeert hem vast te houden. Dit lukt op een gegeven moment niet meer en hij  moet hem loslaten waarna hij onder water verdwijnt om niet meer boven te komen. Wij haasten ons met veel hulpverleners ter plaatse. We maken ons klaar om te handelen voor het geval dat hij word gevonden door duikers van de brandweer. Na een poosje komt er bericht dat hij is gevonden. We bereiden ons voor op een reanimatie. Deze word op gestart en er word lang gereanimeerd. Ondanks de hitte gaan we door. Het zweet loopt bij iedereen in straaltjes van het gelaat. Helaas moeten we het opgeven en stoppen we. 

Ik zie de vriend van deze man lopen. Wanhopig, radeloos en emotioneel. Wat zal die zich rot voelen. Even verkoeling zoeken en dan de avond zo desastreus eindigen. Hij word goed opgevangen door ons, door de politie en andere hulpverleners. Maar wat moet je zeggen tegen deze jongen…? 

Ik moet ook zeggen dat de samenwerking met de andere disciplines goed ging. Wat mooi om te zien dat dit zo gesmeerd kan lopen. Het mag gezegd worden dat ik de mensen van de reddingsbrigade, de politie, de brandweer  en anderen bedank voor de goede samenwerking. Wij als ambulancehulpverleners vonden de samenwerking fantastisch.

Wat ik echter ook gezegd wil hebben is dat het me opviel hoe disrespectvol omstanders zijn. Velen zijn van goede wil, maar nog meerdere niet. Natuurlijk trekt een hele leger aan hulpverleners de aandacht. Maar rijen dik staan (zonder de 1,5 meter inacht te nemen) om te kijken alsof er een toneelstuk opgevoerd word. Gewoon langszwemmen en varen terwijl er op de waterkant iemand word gereanimeerd. Wat wil je zien? Een overledene? Heb alstublieft wat respect voor het leed van een ander. En neem afstand. 

Mensen het is warm, maar alstublieft ga niet zonder te kunnen zwemmen het (diepe) water in. Dit was geen zee, hier was geen stroming. Maar toch fataal…

Het is druk in de regio. De meldingen vallen bij tientallen. Op de meldkamer word hard gepuzzeld om alle meldingen te kunnen behandelen. Mensen bellen niet voor niets 112, en iedereen heeft recht op zorg. Hoe moeilijk is het om een schifting te moeten maken omdat je krap in de ambulances zit. Wie geef je de eerste hulp? Ook al zitten de centralisten in de airco, ik denk dat het daar soms harder zweten is dan in de hitte van de auto. 

Ik krijg een melding die via de politie loopt. Een jongeman zou zich verwond hebben aan een ruit. Hij had onenigheid gehad en in zijn drift door een ruit getrapt hebben. Nu schrik ik niet zo snel van een melding als deze. Glasverwondingen komen wel vaker voor en zelfs een slagaderlijke bloeding is heel goed te behandelen. Ik haast me ter plaatse. Als ik aankom rijden word er hard gewenkt naar me. Ik zie een man op de grond liggen. Asgrauw en met grote zweetdruppels op het gezicht. Dat kan meerdere betekenissen hebben. Of hij gaat bijna flauw vallen van de pijn, of hij heeft heel veel bloed verloren. Als ik vlug de situatie in ogeschouw neem, denk ik het laatste. De hele straat ligt vol met bloed. En niet een beetje, nee echt enorm veel. Daarbij heeft het incident zich boven in een apertement afgespeeld, dus naar binnen toe loopt het spoor verder. 

Naast deze man zit een buurtbewoner die met kracht een handdoek om het onderbeen van het slachtoffer drukt. Hij zegt tegen me dat de wond echt heel groot is. Nu ben ik niet heel snel onder de indruk van een wond en bloed maakt dat een situatie er altijd erger uit ziet. Maar als ik de doek weghaal, sta ik toch heel even met een mond vol tanden. Halverwege zijn onderbeenis zijn gehele kuit doorgesneden tot op het bot. Een hele grote lap hangt naar beneden. Ik ben rapid responder en vraag met spoed assistentie van een ambulance. Want dat deze man geopereerd moet worden is wel duidelijk. Diverse problemen zijn van toepassing. Veel bloedverlies, een grote open wond. Door de lage bloeddruk en het afdrukken van de buurtbewoner is het bloeden gestopt. Gelukkig zijn colleg`s er snel bij en laden we de man op. Bij aankondiging in het ziekenhuis, vraagt met zich daar af of het wel nodig is dat deze man naar dat ziekenhuis moet, maar wanneer men daar de wond ziet is met heel snel overtuigd. De man word direct geopereerd. Maar of hij ooit nog goed kan lopen betwijfel ik. Helaas, een ruzie met blijvende schade…

Suikerboer

Een bezorger van een apotheek in Rotterdam moet op een adres medicijnen bezorgen. Als hij ter plaatse is, kan hij zo naar binnen doordat de buitendeur open staat. Op de etage aangekomen belt hij aan bij het betreffende huis. Het enige respons wat hij krijgt is, dat er iemand roept dat ze dood wil en dat hij weg moet gaan. De bezorger schrikt en belt 112. Wij komen ter plaatse en luisteren naar het verhaal van de bezorger. Achter de deur horen we een mevrouw roepen. Zolang deze mevrouw roept is ze in ieder geval nog bij kennis, denk ik dan. Ik klop op de deur en vraag of ze wil openen. Maar op elke vraag die ik stel krijg ik een antwoord die totaal niet logisch is. Na een kwartiertje besluiten we dat dit niet op schiet. We bekijken de deur en zien dat het smalle ruitje er wel eens uitgehaald is. Met enige moeite lukt het ons om dit ruitje opnieuw te verwijderen zonder deze kapot te maken. Hierdoor hebben we een opening van een cm of 20. Ik zie mevrouw lopen en deze maakt nogal een verwarde indruk. Zowel mijn collega als ik proberen door het ruitje naar binnen te komen, maar dit lukt helaas niet. (nee dit ligt niet aan mijn omvang, maar het ruitje is gewoon te smal….). 

De inmiddels gearriveerde politie probeert het eveneens, maar ook dit heeft geen resultaat. Tot tenslotte politieagent nummer 4 zegt dat het hem gaat lukken. Maar als ik hem zo eens bekijk, denk ik, tuurlijk man, jij wel. Ga jij lekker voor gek staan voor ons. We hebben het allemaal geprobeerd en jou gaat het lukken. Wat denk je zelf. Maar nadat zijn koppel afgegaan is, loopt hij naar de deur, en in minder dan 1 seconde staat hij binnen. Niet hij, maar ik heb nu een deuk in mijn ego opgelopen en daarbij ben ik heel pijnlijk geconfronteerd met mijn grenzen… Maar goed, ik ben de collega van de politie enorm dankbaar, want hij kan binnen opzoek naar sleutels. Mevr weet niet waar ze zijn en maakt nog steeds een verwarde indruk. Dit kan vele oorzaken hebben en inmiddels weet ik dat mevr diabetes patient is. Ik roep haar naar de deur en meet de suikerwaarde. Deze is veel te laag. Daar de agent nog geen sleutels heeft gevonden, besluit ik dan de therapie maar vast op te starten via het raam. Ze steekt haar hand uit en ik kan een infuus aanleggen en glucose geven via dit infuus. Het ziet er allemaal wat merkwaardig uit, maar het doel is bereikt. Niet veel later is de deur open en kan ik een plan maken voor een verder beleid. Een situatie waarbij je moet improviseren op een vreemde situatie. Maar ja, dat maakt het werk leuk!

Huisdieren, gezellig, aardig en lief. Ik heb er zelf niet veel mee. Tenminste, ik vind een hond prima, maar de honden die ik leuk vind verdienen de ruimte en aandacht die ik ze niet kan bieden. En bovendien heb ik mijn handen al vol aan mijn 3 kinderen. Bij sommige mensen gaat de liefde voor dieren wel heel ver. Zo kom ik bij een woning waar iemand met benauwdheidsklachten 112 heeft gebeld. Ik kom binnen en de eerste indruk is, dat het er enorm smerig is. De lucht die er hangt doet vermoeden dat het om veel dieren gaat. Ik bekijk de woning en zie niets anders dan katten. Het behang  heeft een kattenmotief. Ik denk wel 3000 kattenfotos, beeldjes, en allerlei andere prullaria waar katten op afgebeeld kunnen worden. Midden in de woonkamer een bed waar mevrouw op ligt. Een de rand van het bed hangen 3 kattennestjes die er ook uit zien alsof er regelmatig gebruik van gemaakt word. Ik kijk mevrouw na en gelukkig hoeft ze niet mee naar het ziekenhuis. Ik vraag haar naar haar kattenliefde. En dan komt er een heel verhaal los. Ze heeft er een stuk of 10 en daarbij komen er via het kattenluikje nog veel buurtkatten `op de koffie`. Er slapen er steevast 4 bij haar in bed en de anderen op een bed in de logeerkamer. Door het huis staat een compleet parcours aan kattenbakken en voerbakken. Ik ben in principe niet allergisch voor dieren, maar wanneer ik deze woning verlaat, heb ik het idee dat mijn hele lichaam jeukt en nies ik het eerste uur tot ik er hoofdpijn van heb. Even terug naar de post voor een nieuw shirtje…

Hyperventileren, een zeer veel voorkomende aandoening. En het lijkt wel of het nu, omdat de corona beperkingen afnemen, meer voorkomt. Drie gevallen in een dienst kan zo voorkomen. Uiteindelijk heeft het een oorzaak. En het is de kunst om te achterhalen wat de oorzaak is. Ik probeer mensen in ieder geval gerust te stellen dat het voornamelijk vervelend is. In de meeste gevallen lukt het wel om mensen weer in een rustig ademritme te krijgen waarbij klachten afnemen. Soms is de oorzaak duidelijk. Als je op bed ligt en om 3 uur `s nachts met een hele grote knal je voorruit van de woonkamer aan diggels ligt, begrijp ik heel goed dat je gaat hyperventileren. 
We moeten naar een meisje van 16 met ademklachten. (het meest voorkomende symptoom van hyperventileren). Bij binnenkomst zit er een meisje op een stoel die een keer of 30 per minuut ademt. Dat deze ademhaling niet effectief is, mag duidelijk zijn. Als ik naar haar toe loop, valt ze spontaan op de grond. Echter is van flauwvallen nu zeker geen sprake, dus vraag haar terug op de stoel te gaan zitten. Door op haar in te praten probeer ik haar ademhaling weer in een normaal ritme te krijgen. Dit gaat deze keer zeer moeizaam, ofwel, het lukt gewoon niet. De aanwezige familie bemoeit zich er mee en geeft ondertussen instructies die haaks staan op de mijne. Ik vraag ze vriendelijk of ze zich uit deze ruimte willen verwijderen zodat ik in alle rust met mijn collega kan doen wat ik moet doen. De familie verlaat de kamer…. Om vervolgens na 1 minuut weer terug te komen. Daarna geven ze mij heel veel advies over hoe ik dit moet aanpakken. Want de vorige keer was er een andere ambulance. En die mevrouw zei tegen patient dat ze rustiger moest ademhalen en dat werkte. Tja, volgens mij ben ik dat al een half uur aan het proberen. Familie laat duidelijk blijken dat ik het niet goed doe en roept van alles door elkaar. Op deze manier kan ik niet werken en is de kans op resultaat erg klein. Ik vraag aan de familie waarom ze 112 gebeld hebben, als ze zelf toch veel beter weten wat er moet gebeuren. Prima als je het zo goed weet, maar doe het dan ook gewoon zelf en val mij niet lastig met je nietszeggende commentaar. Begrijp me goed, ik sta open voor feedback, maar mij dwarsbomen gaat niet werken. 
Het heeft inmiddels al een hele poosje geduurd, en ik kom tot de conclusie dat ik dit probleem hier thuis niet ga oplossen in deze situatie. Dan maar iets rustgevends. Dit heeft echter wel tot gevolg dat ze mee gaat naar het ziekenhuis. Moet dat echt? Word er gevraagd. Ja dit moet echt. Mijn collega trekt wat medicijnen op met een spuit. Bij het zien van de spuit is de hysterie compleet. Maar ja, van medicatie ga je niet winnen en enkele ogenblikken later is de patient in kwestie bijzonder rustig en ze slaapt zelfs wanneer we de SEH binnenrijden. Ik geef geen garantie, maar als de familie mij een kans had gegeven, had waarschijnlijk dit hele bezoek aan het ziekenhuis niet nodig geweest. 
Maar ja, soms gaan dingen nu eenmaal gewoon anders dan gepland.